Sparmatseto
Βιβλίο

ΛΟΥΙΣ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ και «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει»

«Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει», βιβλίο (μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης εικονογράφηση: Claudia Bielinsky ) εκδόσεις Opera, 2007 – 154 σελ.

Ο χιλιανός συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα έχει τη ηλικία μου, γεννήθηκε το 1949. Έχει επιπλέον κάτι που με συγκίνησε: γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου. Δεν νομίζω ότι γι’ αυτούς μόνο τους λόγους είμαι στη σελίδα 147 και δεν θέλω να διαβάσω τις υπόλοιπες λίγες σελίδες. Απλούστατα, δεν θέλω να τελειώσει το βιβλίο που διάβασα ανήμερα τα Χριστούγεννα, σε ένα μερόνυχτο… Τελειώνω το βιβλίο για την ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει, ώστε να προχωρήσω και ολοκληρώσω το κείμενο τούτο.

Να τονίσω ότι είναι βιβλίο για μικρούς και μεγάλους.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα στοιχεία για τη ζωή και το έργο του Λουίς Σεπούλβεδα. Το 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά του: Το τέλος της ιστορίας – (El Fin de la Historia), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2017). Ένας παλαίμαχος ελεύθερος σκοπευτής εκπαιδευμένος σε στρατιωτική σχολή της Σοβιετικής Ένωσης καλείται να ξαναγυρίσει για μια τελευταία φορά στη δράση για να σκοτώσει έναν βασανιστή της χούντας του Πινοσέτ που εκτίει ποινή ισοβίων σε μια φυλακή πολυτελείας.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι ο Λουίς Σεπούλβεδα και η γυναίκα του, η ποιήτρια Κάρμεν Γιάνιες, δεν μίλησαν ποτέ για τα βασανιστήρια που άντεξαν στις φυλακές του δικτάτορα Πινοτσέτ, εκείνος δυόμισι χρόνια, εκείνη περισσότερα. Γιατί; «Μα από σεβασμό για τους συντρόφους που πέθαναν» μου έλεγε εκείνος το 2011. «Δεν είμαι επιδειξίας να δείχνω τις πληγές μου. Υπάρχει αυτό που λέμε ηθική του συγγραφέα». Το ίδιο κι εκείνη: έγραψε στίχους για τη βία, το αίμα, τον θάνατο, αλλά λέξη για τον εαυτό της.

Ο Λουίς έγραψε πολλά βιβλία, μερικά για παιδιά και νέους, όπως η ιστορία της γάτας που κρατούμε στα χέρια μας με συγκίνηση, μαζί με το λεγόμενο πνεύμα των Χριστουγέννων. Και σκέφτηκα, πόσο ωραία βιβλία υπάρχουν για την προστασία του πλανήτη…

Η ταυτότητα του βιβλίου: «Μια γλαροπούλα πέφτει θύμα της θαλάσσιας ρύπανσης. Πριν ξεψυχήσει, εμπιστεύεται το αβγό της στον καλό γάτο Ζορμπά και του ζητά το λόγο του, ότι θα κλωσήσει το αβγό, δεν θα φάει το γλαρόπουλο, και θα του μάθει να πετά. Ο Ζορμπάς τον δίνει. Μα είναι ποτέ δυνατόν ένας γάτος να μάθει σ’ ένα γλάρο να πετάει; Το πιο τρυφερό κι ευαίσθητο βιβλίο του Σεπούλβεδα, για μικρούς και μεγάλους».
Η Ελένη Κεφαλοπούλου γράφει για τούτο το βιβλίο: «Μπορεί ένας γάτος να κρατήσει την υπόσχεσή του όσο δύσκολο κι αν είναι; Ο γάτος Ζορμπάς έχει μπλέξει άγρια. Υποσχέθηκε στην ετοιμοθάνατη γλαροπούλα όχι μόνο να κλωσήσει το αβγό της, αλλά και να προστατέψει το μικρό. Μα η φύση του λέει να φάει το μικρό γλαράκι. Ο δύστυχος Ζορμπάς καταβάλλει κάθε προσπάθεια να είναι σωστός, αλλά το γλαρόπουλο κινδυνεύει από ανθρώπους και ζώα. Και έπειτα έρχονται τα πιο δύσκολα. Πώς ένας γάτος θα μάθει στο γλαρόπουλο να πετά; Ο Χιλιανός συγγραφέας, οικολόγος και ακτιβιστής Λουίς Σεπούλβεδα γράφει μια συγκινητική και αστεία ιστορία της πιο παράξενης φιλίας.

 

ΕΡΓΟ – ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο Luis Sepulveda (Λουίς Σεπούλβεδα) γεννήθηκε το 1949 στο Ovalle, στο βορρά της Χιλής. Στα 15 του χρόνια έγινε μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας. Σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου στο Σαντιάγο. Το 1969 πήρε πενταετή υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, αλλά πέντε μήνες αργότερα εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση λόγω “κακής διαγωγής”: είχε πιάσει φιλίες με αντιφρονούντες. Ένθερμος υποστηρικτής του Σαλβατόρ Αλιέντε, μπήκε στην προσωπική του φρουρά το 1973. Μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ φυλακίστηκε, βασανίστηκε, κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε ποινή είκοσι οκτώ ετών. Μετά από δυόμισι χρόνια εγκλεισμού του αποφυλακίστηκε με παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας και εξορίστηκε από τη Χιλή. Κατέφυγε στο Εκουαδόρ, όπου οργάνωσε θεατρικό θίασο. Έγραψε ποιήματα, θεατρικά έργα, διηγήματα και δημιούργησε θεατρικές ομάδες στο Περού, το Εκουαδόρ και την Κολομβία. Έζησε έξι μήνες στον Αμαζόνιο με τους ινδιάνους Σουάρ, στο πλαίσιο αποστολής της Unesco, και αποκόμισε εμπειρίες που άλλαξαν την αντίληψή του για τον κόσμο και του πρόσφεραν, αργότερα, το υλικό για το πρώτο του μυθιστόρημα: “Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης” (1989). Το 1979 κατατάχθηκε στη Διεθνή Ταξιαρχία “Σιμόν Μπολιβάρ” και συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της Νικαράγουας, στην οποία, μετά την επικράτηση της επανάστασης, εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Την επόμενη χρονιά (1980) εγκαταστάθηκε στην Ευρώπη και έγινε ακτιβιστής της Greenpeace. Ταξίδεψε σ’ όλον τον κόσμο και του απονεμήθηκαν τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά βραβεία. Σήμερα ζει στην Ισπανία.

  • 1989: Ο κόσμος του τέλους του κόσμου – (Mundo del Fin del Mundo), (ελλ. μτφ. Ελένη Χαρατσή, για τις εκδ. “Opera”, 1994, 1996)
    • 1989: Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης – (Un viejo que leía novelas de amor), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης για τις εκδ. “Opera”, 1993)
    • 1994: Όνομα ταυρομάχου – (Nombre de torero), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 1995)
    • 1995: Patagonia Express – (Patagonia Express), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης για τις εκδ. “Opera”, 2009)
    • 1996: Η ιστορία του γάτου που έμαθε σένα γλάρο να πετάει – (Historia de una gaviota y el gato que le enseñó a volar), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης για τις εκδ. “Opera”, 1997)
    • 1997: Αν δεν έχεις που να κλάψεις – (Desencuentros), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης για τις εκδ. “Opera”, 1998)
    • 1997: Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου Killer – (Diario de un killer sentimental seguido de Yacaré), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης για τις εκδ. “Opera”, 1998
    • 1999: Hot line και Γιακαρέ – (Hot Line. Yakaré), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 1999)
    • 2000: Χρονικά του περιθωρίου – (Historias marginales), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2000)
    • 2002: Η τρέλα του Πινοσέτ – (La locura de Pinochet) ,(ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2003)
    • 2004: Σημειώσεις εν καιρώ πολέμου – (Moleskine, apuntes y reflexiones), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2004)
    • 2004: Τα χειρότερα παραμύθια των αδερφών Γκριμ – (Los peores cuentos de los Hermanos Grimm), συγγραφή μαζί με τον Ουρουγουανό συγγραφέα Μάριο Δελγάδο Απαραϊν, (ελλ. μφτ. Αχιλλέας Κυριακίδης και Τζίνα Σερέτη, εκδ. “Opera”, 2006)
    • 2008: Το λυχνάρι του Αλαντίν – (La lámpara de Aladino), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2009)
    • 2009: Η σκιά του εαυτού μας – (La sombra de lo que fuimos), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2009)
    • 2010: Ιστορίες από δω κι απο κει – (Historias de aquí y de allá), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2012)
    • 2011: Τελευταία νέα από τον Νότο – (Últimas noticias del Sur) σε συνεργασία με τον φωτογράφο Ντάνιελ Μορτζίνσκι, ”(ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2012)
    • 2012: Η ιστορία του Μιξ, του Μαξ και του Μεξ – (Historia de Max, de Mix y de Mex), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εικονογράφηση Ειρήνη Ελευθεριάδη, εκδ. “Opera”, 2013)
    • 2013 Η ιστορία ενός σαλιγκαριού που ανακάλυψε τη σημασία της βραδύτητας – (Historia de un caracol que descubrió la importancia de la lentitud), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2013)
    • 2015: Ο μουγγός Ουζμπέκος, και άλλες ιστορίες παρανομίας – (El Uzbeko Mudo), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2015)
    • 2016: Η ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό – (Historia de un Perro llamado Leal), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2016)
    • 2017:Το τέλος της ιστορίας – (El Fin de la Historia), (ελλ. μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. “Opera”, 2017)

Σχετικά άρθρα

Διηγήματα πολυεπίπεδης γραφής για τη βουλγαρική κατοχή: «Γκέρα» της Ελένης Δημητριάδου Εφραιμίδου

Μικρή ιστορία του μεγάλου θεάτρου ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Βασίλειος Μακέδος

Γιαννούλης Χαλεπάς. Ο μύθος της νεοελληνικής γλυπτικής | Βιβλίο + Κόμικ

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X