Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

ο Νίκος Καρούζος μιλάει για το έργο του

Μέσα από συνεντεύξεις του Νίκου Καρούζου μπορούμε να σχηματίσουμε μια πιο σαφή εικόνα για τον άνθρωπο και τη σκέψη του, πάνω σε διάφορα θέματα.

– Η Τέχνη, σαν ανάβαση προς το πνεύμα, σημαδεύει τους πολιτισμούς όσο, στ’ αλήθεια, τίποτ’ άλλο στον κόσμο. Σ’ αυτό το σημείο θα χαρακτήριζα την τέχνη σαν τη στενότερη συγγένισσα της θρησκείας, ο δρόμος της ωραιότητας οδηγεί σε μια σύντηξη του υποκειμένου με το αντικείμενο, στην κατάλυση της νοητικής Ειμαρμένης της ανθρώπινης υπάρξεως.

– Κανένας καλλιτέχνης δεν εγκαταλείπει και ψυχικά την παιδική ηλικία.

– Ό,τι ακούμε απόλυτα μέσα μας δεν είναι μεταδόσιμο.

– Κάθε άνθρωπος ελεύθερος δύναται τη θεολογία του, τίποτα δεν τον εμποδίζει. Τα δογματικά ή εκκλησιαστικά πλαίσια σε μια τέτοια περίπτωση δεν υφίστανται.

– Το δικό μου ενδιαφέρον είναι νά ’βγω απ’ την ατομικότητα (το μη-εγώ οραματιζόμενος).

– Είχα πάντα την κοινωνική διάσταση. Πώς θα μπορούσε να γινότανε κι αλλιώς. Είμαστε κοινωνία, είμαστε ιστορία. Συνυπάρχουμε, συνοδυνώμενοι.

– Προσωπικά συλλογιέμαι πως τα εκατομμύρια και εκατομμύρια των δυστυχισμένων της Γης δεν έχουν ανάγκη ούτε απ’ τα προϊόντα της κοινωνικής ποίησης. Θέλουν εκείνο που απ’ τη φύση τους ανήκει: τη δυνατότητα μιας ζωής που να είναι ανθρώπινη.

– Οι όποιες γραφές μας μονάχα ενοχή θεμελιώνουν μέσα μας, την ενοχή κατέναντι της ανθρώπινης δυστυχίας.

– Στην Ελλάδα όσοι είναι να προχωρήσουν προχωρούν ολομόναχοι.

– Κι ο πιότερο χοντοκομμένος άνθρωπος θα’τανε δυνατό να γνωριστεί με την αγάπη και να παραμείνει σ’ αυτήνε (ενδεχομένως) αν αποφάσιζε τρία πράγματα εκ περιτροπής κάθε βδομάδα. Πρώτο: να πηγαίνει μερικές ώρες μονάχος του μέσα στη φύση. Δεύτερο: να επισκέπτεται μερικές ώρες μονάχος του ένα νοσοκομείο, να κάθεται σε μια γωνιά και να συλλογιέται τη δοκιμασία της αρρώστιας. Τρίτο: να πηγαίνει μερικές ώρες μονάχος του σε ένα κοιμητήρι. Λέτε να’ναι ρομαντικό κάτι τέτοιο;

– Η ποίηση καταρχήν, είναι μια ηθική των λέξεων. Ωστόσο είναι και καθεαυτό ηθική υπόθεση. Η ποίηση και η τέχνη είναι καθεαυτό ηθικές υποθέσεις, γιατί τείνουν στην υπερύψωση. Εγώ ονομάζω υπερύψωση το να ανεβάσει ο άνθρωπος το πεπρωμένο του πιο πάνω από τη ζωοδία που τον διέπει.

 

Επιμέλεια Θανάσης Μουσόπουλος

Σχετικά άρθρα

Δυο αιώνες από την επανάσταση του 1821: ο Γιάννης Βλαχογιάννης και τα διηγήματα του (μέρος 2)

Θανάσης Μουσόπουλος

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ – Ο Καβαλιώτης ταξιδευτής στον χρόνο και στον τόπο | Του Θανάση Μουσόπουλου

Ο Νίκος Καζαντζάκης – άνθρωπος, Fragmenta του μεγάλου Κρητικού

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X