Sparmatseto
Αφιερώματα Θέατρο Κινηματογράφος Πρόσωπα

Τελικά οι Monty Python’s…..είναι πολύ άτακτα αγόρια

Πιτσιρικάδες συνωστιζόμασταν στις κινηματογραφικές αίθουσες της επαρχίας για να δούμε και να γελάσουμε με τις ταινίες τους  που πολλές φορές δεν καταλαβαίναμε ή νομίζαμε τουλάχιστον


Η όλη ιστορία ξεκινά κάπου στα 1950 όταν οι Terry Jones και Michael Palin συναντήθηκαν σε μια ομάδα γέλιου (The Oxford Revue) στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης,  οι Eric Idle, Graham  Chapman και  John  Cleese γνωρίστηκαν σαν φοιτητές κι οι δύο στο Πανεπιστήμιο του Cambridge εντάσσοντας στην τρελοπαρέα τους και τον Terry Gilliam ενώ ήταν σε περιοδεία με το Πανεπιστήμιο Cambridge στη Νέα Υόρκη.

Οι ευφυέστατοι καλλιτέχνες εντάχθηκαν σε μια επαναστατική για τα βρετανικά δεδομένα περίοδο στο ραδιόφωνο και μετά στην τηλεόραση του BBC όπου για αρκετά χρόνια έγραφαν σενάρια και έπαιζαν σε διάφορες σειρές.

Το 1969 όλοι μαζί έστησαν το σόου «Monty Python’s Flying Circus», μια παραγωγή που βασιζόταν σε σατιρικά σκετς, αλλάζοντας με αυτό τον τρόπο  τα δεδομένα στη βρετανική τηλεόραση, καταρρίπτοντας τον βρετανικό συντηρητισμό με το μοναδικό άναρχο  χιούμορ που πολύ γρήγορα γνώρισε παγκόσμια επιτυχία. Εύστροφοι, αιρετικοί και με φοβερή αίσθηση του χιούμορ έθεσαν νέα θεμέλια στην κωμωδία, αλλάζοντας όχι μόνο την αντιμετώπισή της από τον μέσο θεατή της εποχής αλλά και τον τρόπο σκέψης του γενικότερα.

Οι Monty Python’s έξω από το διακαστήριο της Νέας Υόρκης

Το Flying Circus ολοκληρώθηκε το 1974, ύστερα από τέσσερις επιτυχημένες σεζόν και σαράντα πέντε συνολικά επεισόδια, αλλάζοντας για πάντα την βρετανική – και γενικά την παγκόσμια – τηλεόραση. Η σχολίαζαν τα πάντα , με τολμηρό και καυστικό τρόπο, αγγίζοντας θέματα ταμπού μέχρι τότε. Την πολιτική, τη γραφειοκρατία, την οικογένεια, τη θρησκεία, ιστορικά πρόσωπα, τις καθημερινές καταστάσεις απλών ανθρώπων μα  πάνω απ’ όλα την υποκρισία μιας παρηκμασμένης Βρετανικής αυτοκρατορίας που ζούσε σαν φάντασμα σ τη σκιά του γερασμένου παρελθόντος της.

Ακολούθησε η ενασχόληση τους με τον κινηματογράφο γυρίζοντας πέντε ταινίες που θεωρούνται κλασσικές στο χώρο της έβδομης τέχνης για την σατιρική τους διάθεση και το  καυστικό τους χιούμορ.

  • «And Now for Something Completely Different» (1971), κινηματογραφική ταινία με σκετς από την τηλεοπτική σειρά.
  • «Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης» (Monty Python and the Holy Grail) (1975) σατιρική κινηματογραφική ταινία για τον μύθο του Βασιλιά Αρθούρου.
  • «Ένας Προφήτης… Μα τι Προφήτης!» (Monty Python’s Life of Brian) (1979), μια κινηματογραφική σάτιρα με την ιστορία ενός νεαρού Εβραίου που θεωρήθηκε μεσσίας.
  • «Monty Python Live at the Hollywood Bowl» (1982), η ταινία από μια ζωντανή παρουσίασή τους, στην οποία έπαιξαν μερικά από τα πιο ωραία κωμικά τους σκετς.
  • «Μόντι Πάιθονς, το νόημα της ζωής» (The Meaning of Life) (1983), μια κινηματογραφική συλλογή από σκετς για το νόημα της ζωής, με αρκετό μαύρο χιούμορ.

Ο κινηματογράφος τους έδωσε τρομερή αναγνωρισιμότητα μιας και οι ταινίες τους δεν τους περιόριζαν μόνο στην Βρετανική επικράτεια αλλά τους βοηθούσε, μέσω των κινηματογραφικών αιθουσών, να «ταξιδέψουν» σε ολόκληρο τον κόσμο κερδίζοντας  την γενική αποδοχή του κοινού.

Κάθε μέλος επιδίωκε τη συμμετοχή του σε διάφορες  κινηματογραφικές , τηλεοπτικές και θεατρικές  σκηνές υπό τον φόβο της διάλυση της ομάδας, αλλά συχνά συνέχιζαν να συνεργάζονται μεταξύ τους, με μερικές από αυτές να είναι  πολύ επιτυχημένες, κυρίως το A Fish Called Wanda (1988), που γράφτηκε από τον Cleese και στο οποίο πρωταγωνίστησε μαζί με τον Palin.

Monty Python’s-Knights of the round table

Το ζευγάρι εμφανίστηκε επίσης στο Time Bandits (1981), μια ταινία που σκηνοθέτησε ο Gilliam, ο οποίος την έγραψε μαζί με τον Palin. Ο Gilliam σκηνοθέτησε το Jabberwocky (1977) όπως επίσης σκηνοθέτησε και συν-έγραψε το Brazil (1985),το οποία χαρακτήριζε τον Palin και τις περιπέτειες του Baron Munchausen (1988), που χαρακτήριζαν τον Idle.

Το Yellowbeard (1983) συντάχθηκε από τον Chapman και χαρακτήρισε τους Chapman, Idle και Cleese, καθώς και πολλούς άλλους αγγλικούς κωμικούς, συμπεριλαμβανομένων των Peter Cook, Spike Milligan και Marty Feldman.

Από το 1988 και μετά οι φίλοι τους άρχισαν τις θεωρίες επανένωσης της ομάδας μιας και οι μεταξύ συνεργασίες τους, ειδικά μετά το Life of Bryan, ήταν αρκετά συχνές.

Όλα αυτά πήραν όμως ένα τέλος μετά τον θάνατο του Graham Chapman τον Οκτώβριο του 1989.

Το 1996, οι Jones, Idle, Cleese και Palin εμφανίστηκαν στη ταινία «The Wind in the Willows» που αργότερα μετονομάστηκε τελικά σε «Mr. Toad’s Wild Ride»

Για την προσφορά τους στο χώρο της τέχνης βραβεύτηκαν το 1997 με το Empire Inspiration Award (θεσμοθετείται από το κινηματογραφικό περιοδικό Empire) . Οι Palin, ο Jones και ο Gilliam έλαβαν το βραβείο επί σκηνής στο Λονδίνο από τον Elton John ενώ ο Cleese και ο Idle εμφανίστηκαν μέσω δορυφόρου από το Λος Άντζελες.

Σήμερα το λιγότερο που θα μπορούσαμε να είμαστε απέναντι στους Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones και Michael Palin είναι βαθιά ευγνώμονες όχι γιατί με την οξυδέρκεια, την διορατικότητα και το παρεξηγημένο μερικές φορές χιούμορ τους μας «ξεστράβωσαν» ανοίγοντας μας άλλους ορίζοντες σκέψεις και αντίληψης για το τι συμβαίνει γύρω μας, στην κοινωνία, την πολιτική και τις σχέσεις μας με τους άλλους.

Monty Python’s

Πιτσιρικάδες συνωστιζόμασταν στις κινηματογραφικές αίθουσες της επαρχίας για να δούμε και να γελάσουμε με τις ταινίες τους  που πολλές φορές δεν καταλαβαίναμε ή νομίζαμε τουλάχιστον.

Κρατούσαμε τις ατάκες και τις σκηνές τους για μέρες ακόμα και για μήνες παίζοντας τες με τους κολλητούς μας στα σχολεία και τις αλάνες, με την συντηρητική τότε κοινωνία μας να τους αφορίζει συχνά- πυκνά για το χιούμορ τους (Ένας Προφήτης… Μα τι Προφήτης!) ή ακόμα και να τους αντιγράφει, ή τουλάχιστον έτσι να λέει (Silly Walk) για να διαμαρτυρηθεί για τον μιλιταρισμό και την φασιστική συνήθεια των παρελάσεων*.

Σήμερα, ενήλικες πια, σχεδόν μεσόκοποι αντιλαμβανόμαστε την προσφορά τους και απλά τους λέμε ένα φτωχό, αλλά μέσα από την καρδιά μας ευχαριστώ.

*Σχετικά με την αντι-φασιστική οπτική του Silly Walk να ενημερώσω απλά πως η ίδια ακριβώς ακτιβιστική κίνηση είχε πραγματοποιηθεί τον Μάρτιο του 2017 όταν 250 άνθρωποι «περπάτησαν» στο Reykjavik της  Ισλανδίας .

Η διοργανώτρια Lýsa Og Bjarki κατάφερε να πείσει τον Δήμο να δημιουργήσει επίσημα σήματα διέλευσης Silly Walk και να τα τοποθετήσει και στις δύο πλευρές των διαβάσεων πεζών στην πόλη, αφιερώνοντας την ημέρα σε όλους εκείνους τους ανθρώπους και τις οργανώσεις που βοηθούν τα άτομα που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες.

Η εκδήλωση με επικεφαλής τον Hrannar Jónsson, της Ισλανδικής Συμμαχίας Ψυχικής Υγείας, «βάδισε» με τα πόδια στη διασταύρωση, ακολουθούμενη από πολλούς ντόπιους, και όλη η εκδήλωση επιβραβεύθηκε από τον Προέδρο της Ισλανδίας.

Δείτε εδώ το σχετικό video

Σχετικά άρθρα

Μελετήστε τα νούφαρα του Κλωντ Μονέ από κοντά…και διαδικτυακά

Τάσος Λειβαδίτης ο ποιητής του ανθρωπισμού και του αγώνα

Θανάσης Μουσόπουλος

Alessandro Botticelli, όπως άνοιξη

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X