Sparmatseto
Παιδί Τέχνες

Μικρές ιστορίες και ψυχωφελή παραμύθια | Η ιστορία της Τέχνης

-Παππού βοήθεια, είπε η Μαρία γελώντας, μας ζήτησαν να μάθουμε ιστορία της τέχνης
απ’ το Μεσαίωνα ως τα νεώτερα χρόνια! Πολλές οι τεχνοτροπίες και τα ονόματα παππού
και με μπερδεύουν!

Ο μικρός Παναγιώτης έμεινε στην κουζίνα με τη γιαγιά. Η Ζωή και η Ελένη άκουσαν
αυτό που ζήτησε η Μαρία, νόμισαν πως θα ήταν μεγάλη και ίσως βαρετή ιστορία και
θέλησαν να φύγουν όταν ο παππούς χαμογελώντας είπε:
-Μη φύγετε! Η ιστορία που θα πω είναι απλή, θα την καταλάβετε, η τέχνη δεν είναι
μόνον ζωγραφική και αγάλματα, ότι δημιουργεί ο άνθρωπος στο διάβα όλα τέχνη είναι!”
“Με τέχνη κτίζει σπίτια, ράβει όμορφα ρούχα, κάνει έπιπλα, σκεύη για το νοικοκυριό, όλα
να είναι και χρήσιμα και όμορφα μαζί!”

Η σύγκριση κέντρισε την περιέργεια και την προσοχή τους για τη συνέχεια.
-Ονόματα και Τεχνοτροπίες Μαρία, αξίζει και πρέπει να τα μάθεις, να γνωρίζεις τι
αντιπροσωπεύουν! Θα δούμε μαζί πρώτα τη μεγάλη εικόνα της ζωής και μετά ότι σας
ζήτησαν στο γυμνάσιο!”
“Η φύση διδάσκει. Με σωστή παρατήρηση και μελέτη, μεταφέρουμε κάθε μέρα αυτήν
την ομορφιά που βιώνουμε σε ότι δημιουργούμε!

Η Ζωή γέλασε.
-Παππού, τι λες; Κάνουμε τέχνη κάθε μέρα;
-Ναι Ζωή, όλοι κάνουμε τέχνη κάθε ημέρα! Δεν είπαμε ότι η “Ζωγραφική” είναι η Γραφή
της Ζωής μας;”
“Θα δούμε την ιστορία της τέχνης με βοηθό που όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά: Το αυγό!”

Αυγό

Τα εγγονάκια νόμισαν πως τα πειράζει και χαμογέλασαν, αλλά ο παππούς συνέχισε την
ιστορία για την τέχνη, με πρωταγωνιστή ένα αυγό!
-Το αυγό, το φτιάξαμε εμείς, ή μας το δίνει η φύση και η κοτούλα που το γεννά;
-Μας το δίνει η φύση, είπαν και τρία μαζί!
-Για να ζωγραφίσουμε το αυγό, πρώτα παρατηρούμε το σχήμα, το φως
και τη σκιά, ώστε να το σχεδιάσουμε σωστά στο δικό μας χαρτί!”
“Όταν όσα μας δίνει η φύση παρατηρούμε και τα ζωγραφίζουμε όπως
τα βλέπουμε, αυτό ονομάζετε: “Φυσική Ζωγραφική”. Στην ιστορία της
τέχνης ονόμασαν αυτή την περίοδο, “Αναγέννηση”!
“Αν το ζωγραφίσουμε διαφορετικά, ελεύθερα, με άλλο τρόπο, όσο θα
υπάρχει η εντύπωση της ομοιότητας με το πρωτότυπο που βλέπουμε
και όλοι θα καταλαβαίνουν ποιο είναι το αντικείμενο που ζωγραφίσαμε,
αυτή την τεχνική την ονόμασαν: “Ιμπρεσιονισμό”, δηλαδή, εντύπωση!”
“Το καταλάβατε έως εδώ;”
-Ε! Παππού, εύκολα είναι αυτά, είπαν τα μικρότερα!
-Αυτό θέλουμε είπε ο παππούς, με απλά λόγια για να τα καταλάβετε σωστά!”
“Είπαμε για την Αναγέννηση και τον Ιμπρεσιονισμό, πως λίγο ή πολύ αναγνωρίζουμε
πάντοτε το αντικείμενο που ο ζωγράφος έβλεπε όταν ζωγράφιζε! Αν όμως δημιουργεί με
μεγάλη ελευθερία και στο έργο του δεν αναγνωρίζουμε καθόλου την αρχική εικόνα που
έβλεπαν, τότε η τέχνη γίνεται “Αφηρημένη Ζωγραφική”, ή αλλιώς, “Μοντέρνα Τέχνη”!”

Πριν συνεχίσει, κοίταξε αν η Μαρία κατανοούσε όσα με απλά λόγια τους έλεγε.
-Είδαμε στη μεγάλη εικόνα τις γενικές διαφορές κάθε ενότητας! Τώρα, με τη βοήθεια του
αυγού θα δούμε και τις τεχνοτροπίες!”
“Αν η γιαγιά σπάσει και τηγανίσει το αυγό, αυτό θα έχει τώρα διαφορετικό σχήμα και
σίγουρα δεν θα είναι οβάλ, όπως ήταν όταν μας το έδωσε η κοτούλα.”
Τα εγγόνια γέλασαν με την παρομοίωση για το σχήμα του τηγανιτού αυγού!
-Το τηγανιτό αυγό αν και έχει άλλο σχήμα, όλοι μας γνωρίζουμε πως είναι το ίδιο αυγό”
“Έτσι συμβαίνει κι όταν κτίζουμε! Από μεγάλο βράχο που μας δίνει η φύση, αφού πρώτα
τον σπάσουμε σε μικρές και μεγάλες πέτρες, κτίσουμε ένα σπίτι ή μια γέφυρα!”
“Αν και κτίζουμε με πέτρες, όλοι γνωρίζουν πως είναι κομμάτια ενός βράχου που μας
τον έδωσε η φύση!”
“Και στα έπιπλα, ξύλα χρειαζόμαστε, μα όλοι γνωρίζουν πως τα λεπτά τους ξύλα είναι
κομμάτια από κορμούς δέντρων που μας τους έδωσε η φύση!”
“Καταλάβατε; Αν και αλλάζουμε το αρχικό σχήμα, όπως το τηγανιτό αυγό, τις πέτρες ή
τα ξύλα, αν και ότι με αυτά δημιουργήσαμε έχει διαφορετικό σχήμα, μέσα τους έχουν όλα
την εικόνα, την εντύπωση της αρχικής τους μορφής αυτό που είπαμε: Ιμπρεσιονισμό,
από τη Γαλλική λέξη impresion που σημαίνει “εντύπωση”!”

Τα παιδιά πρόσεχαν, κι αυτό φάνηκε από τις απορίες που είχαν!
-Τώρα κτίζουν τα σπίτια με τσιμέντο και τούβλα, είπε η Ελένη; Δεν έχουν ούτε βράχους,
ούτε πέτρες παππού, κι ο παππούς ήταν ευτυχής που τα παιδιά άκουγαν με προσοχή όσα
τους έλεγε!
-Πολύ σωστή παρατήρηση Ελένη, μπράβο σας! Πριν σας πω για το τσιμέντο, θα
θυμηθούμε πρώτα όσα κιόλας είπαμε.”
“Αν ζωγραφίζουμε όσα δίνει η φύση χωρίς να αλλάξουμε το σχήμα, τι έχουμε;
-Αναγέννηση, είπαν και τα τρία μαζί!
-Αν αλλάξουμε το σχήμα μα στη ζωγραφιά είναι φανερή η αρχική εικόνα, τι έχουμε;
-Ιμπρεσιονισμό, αφού έχουμε την εντύπωσή της αρχικής εικόνας, είπε η Μαρία!
-Μπράβο παιδιά! Πολύ σωστά Μαρία, και πάλι μπράβο σας!
– Αυτό που είπε η Ελένη συμβαίνει στην “Αφηρημένη Ζωγραφική”. Σπάζοντας τις
πέτρες σε λεπτή σκόνη, όπως η άχνη, αν την ψήσουμε σε δυνατή φωτιά, καίγεται και
αποκτά το γκρίζο χρώμα του τσιμέντου. Έτσι γίνετε εύχρηστη, παίρνει όποιο σχήμα
θέλουμε και κάνουμε κατασκευές δύσκολες που δεν μπορούμε μόνον με πέτρες ή ξύλα!”
“Το ίδιο και η στάχτη από τα καμένα ξύλα! Τσιμέντο είναι κι αυτή, όχι δυνατή για να
χτίσουμε σπίτια, αλλά χρήσιμη για τις γιαγιάδες που τα παλιά χρόνια έκτιζαν ό,τι
χρειάζονταν στις αυλές για το νοικοκυριό τους!”
“Ας επιστρέψουμε στο τηγανισμένο αυγό στο πιάτο μας! Πότε δεν θα το βλέπουμε;”
-Όταν φάμε το αυγό, είπε γελώντας η Ζωή! Και στην απορημένη ματιά της Ελένης
συμπλήρωσε, αφού θα είναι μέσα στο στόμα μας, πως θα το δούμε;
-Έτσι και στην τέχνη! Αν ότι ζωγραφίζουμε είναι τελείως διαφορετικό από το αρχικό
σχήμα που μας έδωσε η φύση, τότε έχουμε την “Αφηρημένη Ζωγραφική”!”

Η Μαρία σκέφτηκε τα όσα άκουγε και μετά ρώτησε.
-Παππού, κατάλαβα τη είναι Αναγέννηση, τι ο Ιμπρεσιονισμός και τι η Αφηρημένη
ζωγραφική, υπάρχουν όμως πολλές τεχνοτροπίες! Πως θα τις γνωρίσω και θα τις μάθω;
-Τώρα που είδαμε στη μεγάλη εικόνα τις ομοιότητες και τις διαφορές, μπορούμε -με
βοηθό το αυγό- να δούμε πιο εύκολα τις τεχνοτροπίες που η κάθε μία έχει μέσα της!
-Παππού, ρώτησε η Ελένη, πως θα έχουν διαφορές αφού έχουν ίδια εικόνα;
-Χμ! Τι σου αρέσει Ελένη να τρως συχνότερα; Σοκολάτα ή αυγό;
-Σοκολάτα, είπε η Ελένη χαμογελώντας!
-Ορίστε η αιτία για την πρώτη τεχνοτροπία; Η μαμά που γνωρίζει καλύτερα την αξία του
αυγού, τι λέει; Ελένη πρώτα θα φας το αυγό που είναι καλό για την υγεία σου και μετά θα
σου δώσω και λίγη σοκολάτα που σου αρέσει! Έτσι δεν λέει η κάθε μαμά;”
“Για να ζωγραφίσουμε αυτό που είπε η μαμά: “Πρώτα το αυγό και μετά λίγη σοκολάτα”,
σχεδιάζουμε ένα μεγάλο αυγό με ζωηρά χρώματα, να φαίνεται στη ζωγραφιά κοντά μας,
και στο βάθος θα ζωγραφίσουμε μια μικρή σοκολάτα!”
“Όποιος δει τι ζωγραφιά, θα προσέξει πρώτα το αυγό και μετά τη σοκολάτα στο βάθος
και αυτό που σκεφτόμαστε θα το εκφράσουμε έτσι καλύτερα μέσα από το έργο μας!”
“Αυτό είναι ο Μανιερισμός, από τη λέξη Μανιέρα, (manierus = τρόπος)! Καταλάβατε;”
Τα παιδιά χαμογέλασαν, έκαναν με κατάφαση ναι και ο παππούς συνέχισε.
-Στο χωριό, όταν η γιαγιά βρει πολλά αυγά στο κοτέτσι, τι κάνει;
-Τα βάζει στο πανέρι, απάντησε η Μαρία!
-Πολύ ωραία! Όταν έχουμε πολλά αυγά, είναι πλούτος αγαθών! Κι όταν ζωγραφίζουμε
πολλά πράγματα μαζί, αν και γεμίζει ο χώρος στο έργο μας, αυτό όχι μόνο δεν μας
κουράζει, αλλά μας ευχαριστεί πολύ!”
“Αυτή η πληθώρα των αγαθών ή των πραγμάτων, ονομάστηκε “Μπαρόκ”!”
“Ακόμα όμως τα αυγά, αν και πολλά στο πανέρι της γιαγιά, τα ζωγραφίζουμε με το
γνωστό οβάλ σχήμα τους, όπως μας τα έδωσε η κότα!”
“Αν τα βάψουμε ή τα ζωγραφίσουμε -όπως το Πάσχα-, τα σχήματα που θα έχουν ως
διακόσμηση με τα φωτεινά χρώματα, γίνονται παιχνίδι που μας αρέσει! Αυτό το ονόμασαν
“Ροκοκό”, από τη Γαλλική λέξη Rocaille (ρουκάιλ) που είναι η διακόσμηση!”

Τα παιδιά και η Μαρία καταλάβαιναν με τις διαφορές τι ήθελε να πει η κάθε τεχνοτροπία
χωριστά, κι ας ήταν όλες κομμάτια της Αναγέννησης!

Αναγέννηση

-Αφού έχουμε πολλά αυγά, συνέχισε ο παππούς, θα θέλουμε να φάμε και λίγα!”
“Αν καλέσουμε φίλους, η μαμά θα στρώσει το καλό τραπεζομάντιλο, θα βγάλει σερβίτσιο
με ποτήρια και μαχαιροπίρουνα, την ασημένια θήκη για τις πετσέτες και γενικά θα δώσει
την πρέπουσα σοβαρότητα που δηλώνει σεβασμό στους καλεσμένους μας!”
“Αν έτσι το ζωγραφίσουμε, αυτό ονομάζετε “Κλασικισμός”, μια τεχνοτροπία γεμάτη
σοβαρότητα, που κάποιες φορές ξεπερνά τη σοβαροφάνεια, όπου όμως δεν υπάρχουν
καθόλου αυθόρμητες γραμμές ή χρώματα και όλα είναι προσεκτικά προσχεδιασμένα. Ότι
ζωγραφίζουμε στέκει τόσο ακίνητο, που σχεδόν γίνεται παγερά, στητό και άκαμπτο!”
“Αν όμως στρώσουμε το τραπέζι στον κήπο με βάζα γεμάτα λουλούδια, αν ακούμε
μουσική, αν έχουμε αναμμένα κεράκια για ατμόσφαιρα, αν προσφέρουμε ότι καλύτερο σε
όσους αγαπάμε με γέλια και χαρές, αυτό θα έχει μέσα τον “Ρομαντισμό”!

Έγινε για λίγο παύση και ο παππούς ρώτησε:
-Μαρία, με όσα είπαμε, κατάλαβες τη μεγάλη εικόνα και τις διάφορες τεχνοτροπίες;
-Ναι παππού. Κατάλαβα πως αν μελετούμε τη φύση και μετά ζωγραφίζουμε βουνά,
βράχια, Θάλασσα, Ουρανό, δέντρα ή ανθρώπους, άσχετα αν κάποια τα κάνουμε
μεγαλύτερα από τα άλλα, όπως στον Μανιερισμό, ή αν βάλουμε πολλά μαζί, όπως στο
Μπαρόκ, και όσα είπαμε για τις τεχνοτροπίες, όσο θα είναι όμοια με την εικόνα που έχουν
στην φύση, αυτό είναι Αναγέννηση!
-Πολύ σωστά τα είπες Μαρία! Είδες πόσο απλή είναι η ιστορία της τέχνης;
-Ελένη, πες μας τι είναι το αυγό!
-Είναι …αυγό. Είναι σε σχήμα οβάλ το κάνουν τα πουλιά και οι κότες!
-Ζωή, περιέγραψε μας το αυγό!
-Είναι θρεπτικό και το κάνει η κότα!
-Μαρία, πως θα περιέγραφες το αυγό!
-Πουλιά και ερπετά, μαζί και οι κότες που δεν είναι θηλαστικά, γεννούν αυγά κι από τα αυγά θα γίνουν νέα πουλιά και νέα ερπετά!
-Αν ρωτήσουμε τη γιαγιά τι είναι το αυγό, θα το περιγράψει με δικά της λόγια και λίγο
πολύ, διαφορετικά θα απαντήσουν όλοι, σε όσους θα κάνουμε την ίδια ερώτηση.”
“Όπως κι αν περιγράψουμε το αυγό, αυτό θα είναι πάντοτε το ίδιο και μόνον η περιγραφή μας θα αλλάζει! Έτσι συμβαίνει με τις διαφορετικές τεχνοτροπίες! Όλες τους
περιγράφουν με το διαφορετικό τρόπο το ίδιο πράγμα που όλοι βλέπουν στην φύση!”
“Αυτή είναι η διαφορά του Πραγματικού και της Αλήθειας! Το πραγματικό είναι ότι μας
δίνει η φύση! Όλες οι τεχνοτροπίες που ζωγραφίζουν έτσι ή αλλιώς το αυγό, είναι η
αλήθεια, ο διαφορετικός δηλαδή τρόπος που κάθε καλλιτέχνης περιγράφει το πραγματικό!”
“Το καταλάβατε παιδιά;”
-Όπως στην τάξη, είπε η Ζωή. Αν και ακούμε το ίδιο μάθημα, το λέμε με δικά μας λόγια
και διαφορετικά!
-Ακριβώς έτσι είναι κούκλα μου, μπράβο για τη σωστή παρομοίωση!”
“Ποια είναι η δεύτερη ενότητα;”
-Ο Ιμπρεσιονισμός, είπαν η Ζωή και η Μαρία μαζί και γελώντας η Ζωή συνέχισε.
-Είναι που τηγανίσαμε το αυγό παππού!
-Μπράβο που τα θυμόσαστε σωστά!”

Ιμπρεσιονισμός

“Στον Ιμπρεσιονισμό, αν και αλλάξαμε το αρχικό σχήμα, καταλαβαίνουμε την αρχική του μορφή, όπως μας το είχε δώσει η φύση”
“Έχει κι εδώ πολλές τεχνοτροπίες που θα τις δούμε με τη βοήθεια του αυγού, που κιόλας τηγανίσαμε!”
“Αν το τηγανιτό αυγό το κόψω σε κομμάτια για να το φάω, ποια τεχνοτροπία της ζωγραφικής θα έχω στο πιάτο μου;”

Το πρόσωπο της Μαρία φωτίστηκε και τα ματάκια της έλαμψαν!

Κυβισμός

-Κυβισμό! Έτσι κόβουν τις μορφές, χωρίς να τις κάνουν τελείως αγνώριστες!
-Ο παππούς άνοιξε ένα βιβλίο και τους έδειξε διάφορες
εικόνες από ζωγραφιές, να καταλάβουν και τα μικρότερα τι ακριβώς ήταν οι διάφορες τεχνοτροπίες της τέχνης!
-Γνωρίζετε ποια τεχνοτροπία της τέχνης κάνει κάθε ημέρα η μαμά στο σπίτι;
Τα παιδιά κοίταξαν με απορία!
-Όποτε κόβει ντομάτες για την σαλάτα, όταν κόβει πατάτες
να τηγανίσει, τα λαχανικά για να κάνει φαγητό, το ψωμί και
τόσα άλλα πράγματα, η κάθε μαμά κάνει Κυβισμό, αφού με
την ίδια τεχνική τεμαχίζει όσα μας προσφέρει ως καλό
φαγητό!

Στα παιδιά άρεσε πολύ αυτή η παρομοίωση και τη σχολίασαν για λίγη ώρα!
-Ας δούμε τώρα την “Αφηρημένη Ζωγραφική”!

Αφηρημένη ζωγραφική

Η Ζωή γέλασε!
-Παππού, πως θα είναι αφηρημένο ένα αυγό; Θα …ξεχνάει; είπε και γέλασαν όλοι με την έξυπνη ατάκα!
-Ας δούμε πως θα φαίνεται το αυγό στην “Αφηρημένη Ζωγραφική”!”
“Γιατί κόψαμε σε μικρά κομμάτια το τηγανισμένο αυγό στο πιάτο μας;”
-Για να το φάμε, είπε γρήγορα-γρήγορα η Ελένη!
-Πολύ σωστά! Βάζουμε λοιπόν το πρώτο κομμάτι τηγανιτού αυγού στο στόμα και το
μασουλάμε! Τώρα που είναι μέσα στο στόμα, το βλέπουμε;
-Όχι, είπαν και τα τρία μαζί!
-Αν και δεν βλέπουμε το αυγό, με βοηθό τη γεύση γνωρίζουμε ότι στο στόμα έχουμε
αυγό! Έτσι δεν είναι;
Ναι απάντησαν όλα μαζί!
-Όσο μασουλάμε το αυγό, αν και δεν το βλέπουμε με τα μάτια, την εικόνα του την
έχουμε στη σκέψη μας! Αν η μαμά το τηγάνισε με βούτυρο, αν έβαλε μέσα τυρί, λουκάνικο,
πατάτες ή ότι άλλο μας αρέσει, τότε νιώθουμε δυνατές τις γεύσεις με τη γλώσσα μας!”
“Αν και έχουμε στη σκέψη το σχήμα του αυγού, έχουμε πολλά και διάφορα χρώματα
από τις διαφορετικές και έντονες γεύσεις που ανακαλύπτουμε με τη γλώσσα μας!”
“Μαρία, ποιος ζωγράφος κάνει σωστά τα σχήματα, αλλά τα χρωματίζει με άσχετα και
δυνατά χρώματα;”

Η Μαρία που γνώριζε κιόλας αρκετά πράγματα από τα μαθήματα στο γυμνάσιο,
θυμήθηκε και απάντησε σχεδόν με ανακούφιση.
-Ο Ματίς στην τεχνοτροπία του “Φωβισμού”!
Και σχεδόν αμέσως συμπλήρωσε σχεδόν με ανακούφιση!
-Παππού, με τον τρόπο που τα είπες, τα καταλαβαίνω τώρα πολύ καλύτερα!
-Αυτό θέλουμε! Να κατανοήσεις πως η Ζωγραφική είναι η γραφή της ζωής που ζούμε
και δεν μπορεί ένας καλλιτέχνης να δημιουργήσει κυβισμό πριν την αναγέννηση. Να
μελετήσει πρώτα τη φύση και μετά να την περιγράψει με τη δική του αλήθεια μέσα από το
έργο του”
“Με απλά λόγια, πρέπει πρώτα να δώσει η φύση το αυγό, μετά θα το τηγανίσουμε, μετά
θα το κόψουμε να το γευτούμε! Αυτή είναι η σωστή σειρά και αν έτσι σκέφτεσαι, θα είναι
εύκολο και θα καταλαβαίνεις την κάθε μορφή τέχνης καλύτερα από πριν!”
“Αφού μασήσουμε το αυγό, ποιο είναι το επόμενο βήμα;
-Να το καταπιούμε, απάντησαν τα μικρά γελώντας!
-Πολύ σωστά! Όμως παιδιά, μόλις καταπιούμε την πρώτη μπουκιά, ούτε στον
οισοφάγο, ούτε στο στομάχι θα καταλαβαίνουμε πλέον τις γεύσεις και τα σχήματα! Εκεί όλα
γίνονται μια “σούπα”, χωρίς σχήματα, μόνον με χρώματα ανακατεμένα!”
“Αυτή είναι η “Αφηρημένη Ζωγραφική”!”

Ο παππούς τους έδειξε κι άλλες εικόνες από τις διάφορες τεχνοτροπίες.
-Και μετά παππού, ρώτησε η Ελένη!
Ήταν μικρά κι ο παππούς ήξερε πως αγνοούσαν τι ρώτησε η μικρή Ελένη!
-Σε σχέση με την τέχνη, τι θα γίνει το αυγό μετά το στομάχι ας μην μας απασχολεί τώρα!
Μεγαλώνοντας, θα γνωρίσετε περισσότερα πράγματα και τότε θα μιλήσουμε και με
περισσότερα παραδείγματα!
Είδε απορία και απογοήτευση στα μάτια τους! Κατάλαβε πως έπρεπε κάτι ακόμη να
τους πει, να μην αφήσει σκοτεινό κενό στη γνώση τους, κενό που ίσως θα γέμιζε με λάθος πληροφορίες!
-Ποια είναι η φυσική συνέχεια που έχει το αυγό που φάγαμε μετά το στομάχι;
Τα μικρά κοιτάχτηκαν χαμογελώντας και η Μαρία που γνώριζε έδωσε την απάντηση.
-Η τροφή θα μπει πρώτα στο λεπτό και μετά στο παχύ έντερο και τέλος, …δίστασε…!
-Και μετά! Συνέχισε ο παππούς γελώντας, θα τραβήξουμε το …καζανάκι!

Τα παιδιά γελούσαν δυνατά και ο μικρός Παναγιώτης ήρθε τρέχοντας από την κουζίνα, να προλάβει κι αυτός το πανηγύρι του κεφιού που άκουγε!
Όταν κόπασαν γέλια και σχόλια, ο
παππούς σοβάρεψε και ρώτησε:
-Όταν τρώτε αυγό, το κάνετε για να έρθει η ώρα να τραβήξετε το…καζανάκι;
Απορία ξανά στα ματάκια τους, ώσπου η Μαρία απάντησε πρώτη.
-Όχι παππού! Τρώμε το αυγό για να δυναμώσουμε!
-Αυτή είναι η σωστή απάντηση, είπε ο παππούς! Τρώμε το αυγό να πάρουμε δυνάμεις, να προσφέρουμε, να επιστρέψουμε πίσω στη φύση κάτι από τις δικές μας ωφέλιμες δράσεις!”
“Γι αυτό τρώμε, γι αυτό και ΔΕΝ μας απασχολεί να εκφράσουμε στην τέχνη αυτό που
συμβαίνει στο αυγό μετά το στομάχι!”
“Η τροφή θα ακολουθήσει τους νόμους της φύσης για να επιστρέψει ως λίπασμα και
πάλι πίσω στη γη!”
“Εμείς θέλουμε μόνον την ωφέλιμη ενέργεια που μέσα του έχει το αυγό να μας δώσει,
να μεγαλώσουμε σωστά, να δημιουργήσουμε και εμείς κάτι από τα υπέροχα πράγματα
που πολλοί φωτισμένοι άνθρωποι έκαναν έως σήμερα!”
-Παππού, είπε η Ζωή, δηλαδή η καλύτερη τεχνοτροπία είναι η αφηρημένη Ζωγραφική;
-Από που το συμπέρανες αυτό Ζωή;
-Μα, …παππού, αφού ωφελούμαστε όταν τρώμε το αυγό, κι αυτό στην ιστορία της
τέχνης που μας είπες είναι η αφηρημένη Ζωγραφική!

Ο παππούς ξαφνιάστηκε από την επισήμανση της εγγονής, κατάλαβε πως πρέπει να
είναι προσεκτικός, να μην αφήνει καθόλου κενά σε γνώσεις και έννοιες.
-Για να δούμε, είναι σωστός ο τρόπος που αν έτσι σκεφτόμαστε;”
“Η παράλληλη ιστορία τέχνης και αυγού, βοήθησε να καταλάβουμε τον τρόπο που οι
τεχνοτροπίες αναπτύχθηκαν με τη σειρά που γνωρίζουμε.”
“Δεν μπορούμε να μελετήσουμε το αυγό αν πρώτα δεν μας το δώσει η φύση, ούτε
μπορούμε να το φάμε αν δεν το τηγανίσουμε!”
“Στην τέχνη, δεν μπορούσε ο άνθρωπος να κάνει ιμπρεσιονισμό πριν τις απαραίτητες
μελέτες της Αναγέννησης, ούτε να κάνει αφηρημένη ζωγραφική πριν τον ιμπρεσιονισμό!”
“Ωφελούμαστε όταν τρώμε το αυγό! Όμως, είπε κοιτώντας τη Μαρία, πότε είναι η
καλύτερη στιγμή, η γεμάτη ομορφιά και χάρη στην πορεία του αυγού;”
“Όταν το βρούμε στο κοτέτσι, όταν το μαγειρέψουμε και σε κοινό τραπέζι θα κάτσει η
οικογένεια να μοιραστεί το ίδιο φαγητό ή όταν το έχουμε κιόλας φάει και θα μείνουν πιάτα
άδεια και ψίχουλα;”

Η Μαρία δε χρειάστηκε να σκεφτεί για την επιλογή της.
-Στο στρωμένο και έτοιμο τραπέζι με φαγητά για όλη την οικογένεια!
Φανερά ικανοποιημένος ο παππούς από την απάντηση της μεγάλης του εγγονής, είπε:
-Πολύ σωστά Μαρία!
“Στην Αναγέννηση και στο αυγό που βρήκαμε στο κοτέτσι, δε συμμετέχουμε σε ότι η
φύση μας δίνει έτοιμο, όπου με παρατήρηση θα ωφεληθούμε εμείς διδακτικά!”
“Στον Ιμπρεσιονισμό και στο μαγειρεμένο φαγητό στο τραπέζι, δεν είμαστε πλέον
μαθητές! Συμμετέχουμε τώρα ενεργά και σε ότι ζωγραφίζουμε ή σε ότι η μαμά
μαγειρέψει, αναγνωρίζουμε πάντοτε την αρχική εικόνα σε όσα η φύση μας έδωσε!”
“Το καταλάβατε αυτό παιδιά;”

Αφού έγνεψαν όλα τους ναι, ο παππούς συνέχισε.
-Στην αφηρημένη ζωγραφική, όταν δηλαδή έχουμε φάει το αυγό, υπάρχει ιδιοτέλεια!
Παύει το εμείς γύρω στο κοινό τραπέζι, τώρα έχουμε μόνο το εγώ! Το ίδιο θα συμβεί και σε
κάθε αφηρημένο έργο όπου θα αλλάξουμε τελείως την αρχική εικόνα, κι όσο δεν θα μπορεί
να την αναγνωρίσει κάποιος άλλος, το έργο μας θα είναι μόνον για εμάς!”
“Το καταλάβατε;” Ρώτησε πριν συνεχίσει.
-Η ευλογία που υπάρχει όταν μοιραζόμαστε, όταν με ευγνωμοσύνη συγκεντρωνόμαστε
στο οικογενειακό τραπέζι, εξαφανίζεται όταν με ιδιοτέλεια και εγωισμό ενεργεί το ΕΓΩ!”
-Δηλαδή παππού, είναι εγωισμός που τρώμε το φαγητό μας;
-Όχι κουκλάκια μου! Για όλους είναι το φαγητό πάνω στο κοινό μας τραπέζι και καλά
κάνετε που το τρώτε ΌΛΟ! Όταν τρώτε με όλη την οικογένεια και όχι ο καθένας ξεχωριστά,
όπως κάνουμε στα βιαστικά ντελίβερι, θα μεταφέρετε την οικογενειακή ευλογία και στη δική
σας οικογένεια όταν μεγαλώσετε!”
“Γι αυτό και ο Ιμπρεσιονισμός είναι φωτεινή τέχνη, μας επιτρέπει να συμμετέχουμε
ισότιμα, γινόμαστε και εμείς συν-δημιουργοί σε ότι φύση μας δίνει!”
Ο Παναγιώτης ήταν υπομονετικά καθιστός στην αγκαλιά της αδερφής του Ελένης,
περιμένοντας μάταια την επόμενη στιγμή του γέλιου!
-Ω! είπε η Ελένη! Παναγιώτη, τρέχα στη γιαγιά να σου αλλάξει μπεμπιλίνο γιατί, …ουφ,
μυρίζει πολύ!

Σηκώθηκε και έτρεξε προς την κουζίνα, όταν η Μαρία του φώναξε και κοντοστάθηκε να
ακούσει ότι γελώντας του είπε:
-Να πεις τη γιαγιά, το αυγό που έφαγες έγινε τώρα αφηρημένος πίνακας ζωγραφικής!
Όλοι γέλασαν, μα ο μικρός Παναγιώτης δεν κατάλαβε την αιτία και κοίταξε με απορία
την αδερφή του την Ελένη που επανέλαβε.
-Να πεις τη γιαγιά, ότι το αυγό έγινε αφηρημένος πίνακας στο μπεμπιλίνο!

Τα γέλια ξέσπασαν ξανά για ώρα, πολύ περισσότερο όταν άκουσαν το μικρό Παναγιώτη
να εξηγεί στην απορημένη γιαγιά:
-Νίτσα -η Ελενίτσα- είπε, μπιλίνο …πίνακας!
Πως να καταλάβει η γιαγιά, όσα με ελάχιστα και απλά λόγια υπέροχης ομορφιάς της
εξηγούσε ο μικρός της εγγονός για τη “φυσική” κατάληξη της ανεικονικής και αφηρημένης
τέχνης του αυγού, στο δικό του μπεμπιλίνο-καμβά!

Σχετικά άρθρα

Έκθεση ζωγραφικής του γιώργου καδήρογλου στο A for Art Design Hotel στη Θάσο

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

«Ο ΕΛΕΦΑΣ» του Κώστα Βοσταντζόγλου σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη

Βασίλειος Μακέδος

Michael Ende «Το μαγικό φίλτρο» από το θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X