Sparmatseto
Θέατρο Πρόσωπα Συνεντεύξεις Τέχνες

Κατά το εικός και το αναγκαίον | Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του σκηνοθέτη Φίλιππου Τσαουσέλη

Ο μεγάλος δάσκαλος του ελληνικού θεάτρου Κάρολος Κουν (1908-1987) κάποτε είχε πει, «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας».

Ίσως αυτή να ήταν και η αφορμή που ο σκηνοθέτης Φίλιππος Τσαουσέλης αποφάσισε μετά από αρκετά χρόνια στην Αθήνα να πάρει την απόφαση να επιστρέψει στη γενέτειρα του την Ξάνθη.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή του… «φευγιού».

Αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος το 2012.

Οι παραστάσεις που έχει δουλέψει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος είναι:

  • Ελληνική Νομαρχία – σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα
  • «Αγαμοι Θύται στο Δημόσιο» σε σκηνοθεσία Ιεροκλή Μιχαηλίδη το 2011
  • Ο Μικρός Ήρωας – σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα το 2012
  • Οι 3 Σωματοφύλακες σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου το 2013
  • Αυτοκρατορία – I have your data – σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού
“Οι θεατρικές ομάδες στην επαρχία σε σχέση με τα μεγάλα αστικά κέντρα δεν υστερούν πουθενά”-Φίλιππος Τσαουσέλης

Και στην Αθήνα στις «Τρεις ξεροκέφαλες κουτάλες» της ομάδας Κοπέρνικος, σε σκηνοθεσία Guy Στεφάνου για δύο συνεχόμενες χρονιές στο τραίνο στο Ρουφ.

Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια συγγραφής διηγήματος με τον Δημήτρη Μίγγα από το Ε.Κε.Βι. (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου) και σεμινάριο συγγραφής θεάτρου.

Έχει ασχοληθεί ενεργά με την συγγραφή και έχει κερδίσει δύο διακρίσεις σε πανελλαδικούς διαγωνισμούς συγγραφής διηγήματος και μια διάκριση σε διαγωνισμό παιδικού παραμυθιού. Έχει παρακολουθήσει σεμινάριο φιλοσοφία με δάσκαλο τον Στεφανο Ροζάνη.

Έχει σκηνοθετήσει την Λυσιστράτη στα Ποντιακά, με τον Σύλλογο Ποντίων Ν. Ξάνθης το 2018, και αρκετές σχολικές παραστάσεις.

Στον ελεύθερο του  ασχολείται ενεργά με τον Ποντιακό πολιτισμό και σχετικά δρώμενα, όπως η μουσική, η Ποντιακή λύρα, το τραγούδι, και το Ποντιακό Θέατρο.

Τα τελευταία δύο χρόνια βρίσκεται ήρεμος πια, ξανά στον τόπο της Θράκης που όπως λέει  «είναι άλλος στα μάτια του, και προσπαθεί να κάνει αυτό που τόσο αγαπά περισσότερο απ’ όλα: Θέατρο και Τέχνη γενικά».

Εφέτος δέχτηκε την πρόταση να ηγηθεί του Εργαστηρίου Θεατρικής Αγωγής και Τέχνης του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης.

 

1_Θέατρο, κινηματογράφος η τηλεόραση? Τι εκφράζει και εξιτάρει περισσότερο έναν νεαρό σκηνοθέτη, ποια τα πεδία που μπορεί να «απλωθεί» περισσότερο?
Το κάθε ένα περιβάλλον έχει τους δικούς του κανόνες και τα δικά του πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα. Το σημαντικό για έναν σκηνοθέτη, προσωπική θεώρηση μου, είναι ότι πρέπει να ξέρει πολύ καλά τη θέση του ηθοποιού που κατευθύνει, ώστε να μπορεί να ζητήσει αυτά που θέλει σε μια κοινή γλώσσα. Οπότε νομίζω πως ο καθένας είναι στο πεδίο του. Για εμένα, σίγουρα είναι το θέατρο, παρ’ όλο που με εξιτάρουν τα άλλα δύο μέσα, το θέατρο θεωρώ πως είναι ο τόπος που μπορώ να πατήσω στέρεα.

 

2_Μεταδοτικότητα στη πράξη. Όταν οι λέξεις δεν φτάνουν ποιοι είναι οι τρόποι που χρησιμοποιεί για να γίνει «κατανοητός» ένας δάσκαλος στους μαθητές του.

Θεωρώ σχεδόν βέβαιο πως μόνον οι λέξεις δεν μπορούν να φτάνουν για έναν μαθητή. Τουλάχιστον σε ένα πρακτικό μάθημα όπως η υποκριτική. Οπότε εκεί μετά μπαίνει το παράδειγμα, μπαίνει η κατεύθυνση στην πράξη, γιατί ο λόγος είναι μια νοητική διαδικασία, ενώ το να κάνει “πρακτικά” κάποιος κάτι, είναι μια, καθαρά πλέον βιωματική διαδικασία. Και μόνο βιώνοντας  μπορείς να κατανοήσεις κάτι στην ολότητα του.

 

3_Θεατρικές ομάδες στην επαρχία. Επίπεδο και εξέλιξη. Προκλήσεις-λύσεις.

Οι θεατρικές ομάδες στην επαρχία σε σχέση με τα μεγάλα αστικά κέντρα δεν υστερούν πουθενά. Απολύτως! Ο ανθρώπινος παράγοντας είναι πάντα και παντού ο ίδιος. Το μόνο μειονέκτημα είναι πως δεν έχουν τόση πρόσβαση σε θεατρικές παραστάσεις. Κατά τα άλλα είναι όπως έλεγε και ένας δάσκαλος “πεδίον δόξης λαμπρόν”. Είναι ένας γόνιμος τόπος ώστε να έρθει κάποιος και να έρθει σε πραγματική επαφή με το θέατρο και κατ’ επέκταση με τον εαυτό του και τους γύρω του. Η πρόκληση εδώ στην επαρχία είναι η δυσκολία που θα συναντήσει κανείς στην προσπάθεια να ανεβάσει μια παράσταση, η λύση είναι μια και μοναδική: ΟΡΕΞΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ για δουλειά! Αυτό φτάνει.

“Μόνο μέσω του θεάτρου μπορούμε διασχίσουμε το δύσβατο δρόμο για την ψυχή μας”-Φίλιππος Τσαουσέλης

4_ Θεατρικές παραγωγές, πεδίο έρευνας, υποδοχή διαμόρφωσης νέων τάσεων στο θέατρο. Ποια η βοήθεια (επιχορηγήσεις) που μπορεί να προσφέρει το κράτος σήμερα και με τον ιδιωτικό τομέα τι γίνεται.

Η βοήθεια από το κράτος δυστυχώς είναι μικρή. Η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι λίγο μεγαλύτερη αλλά με συγκεκριμένες βλέψεις και κυρίως γύρω από το κέρδος, όχι άδικα. Οπότε το πεδίο του θεάτρου στην Ελλάδα, παραφράζοντας το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος μας, “επαφίεται στην ευαισθησία και στήριξη των Ελλήνων”. Η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία βασανίζεται τα τελευταία χρόνια από τις εξελίξεις, και έχει φύγει από την πεμπτουσία της ψυχής του Έλληνα. Από την πραγματική, όχι την δήθεν Ελληνικότητα. Από αυτήν την ουσία του Μακρυγιάννη, του Καμπανέλλη, του Κουν. Αυτές οι ουσίες. Σε αυτές τις ουσίες το θέατρο μπορεί να μας φέρει κοντά. Δίπλα. Και μόνο μέσω του θεάτρου μπορούμε διασχίσουμε το δύσβατο δρόμο για την ψυχή μας. Οπότε, εν τέλει, προτιμότερο είναι να μπορεί να στηριχτεί το Θέατρο στα πόδια του, από αυτούς που πραγματικά αποτελούν τα ζωτικά του κύτταρα, το κοινό.

 

5_Προσπάθεια ανάδειξης του «μύθου» μιας πόλης. Μπορεί να συμβάλει και να γίνει αυτό ένας πρεσβευτής ανάπτυξης για κάθε περιοχή της Ελλάδας.

Το θέατρο είναι το κατ εξοχή μέσο για αυτόν τον σκοπό. Μέσα από την πράξη του θεάτρου, μπορούμε να παρουσιάσουμε δρώμενο, ιστορικά γεγονότα, ήθη και έθιμα και ότι άλλο μπορεί να αφορά μια πόλη και την ιστορία της. Γιατί η πράξη του θεάτρου ως ένας ζωντανός οργανισμός και ένα ολοζώντανο γεγονός μπορεί να συνεπάρει τον θεατή και να τον κάνει να πραγματικά να γνωρίσει πτυχές του μύθου μια πόλης.

Εργαστήρι Θεατρικής Αγωγής και Τέχνης του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης

6_Τι να περιμένουμε φέτος στο Εργαστήρι Θεατρικής Αγωγής και Τέχνης που ετοιμάζετε.

Φέτος ξεκινάμε μία πολύ ωραία διαδικασία στο ίδρυμα θρακικής Τέχνης και Παράδοσης. Σε αυτό το εργαστήριο, σκοπός μου είναι, να δώσουμε έναν πιο ερευνητικό χαρακτήρα. Να δουλέψουμε μέσα από ασκήσεις τα εκφραστικά μας μέσα. Να δοκιμαστούμε πρακτικά πάνω σε κείμενα, σε σκηνές, να γυμνάσουμε θεατρικά ένα σώμα, να “γυμνάσουμε” την θεατρική μας αντίληψη και πάνω απ όλα, να γνωρίσουμε την μαγεία του θεάτρου σε βάθος. Εννοείται πως είναι ζητούμενο και επιδίωξη, η πορεία του εργαστηρίου, να διαμορφωθεί καθαρά από τον θίασο που θα δημιουργηθεί. Οπότε είναι πολύ πιθανό να καταλήξουμε σε παράσταση, ή σε κάποιο δρώμενο, ή σε κάτι πρωτοποριακό. Το κύριο ζητούμενο είναι η διαδρομή για αυτούς που θα έρθουν εδώ. Να κάνουν ένα μαγικό ταξίδι στο θέατρο, στην πιο όμορφη παράλληλη πραγματικότητα  που μπορεί να γνωρίσει ένας άνθρωπος, και μέσα από αυτό να γνωρίσουν εις βάθος τον εαυτό τους και τον Άνθρωπο. Γιατί αυτό είναι το θέατρο. Είναι η ιδανική μορφή της Ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι πως ο Άνθρωπος θα όφειλε να είναι. Οπότε νομίζω πως θα έχουμε πολύ ωραία αποτελέσματα και συμπεράσματα να δούμε!!

Σχετικά άρθρα

Βιβλίο | Ιωάννης Μήτσιος, «Το στοίχημα της Αναγέννησης-Το μέλλον της Ελλάδας σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο.»

Θρησκεία και Τέχνη.

Να επενδύσω στη τέχνη? Και γιατί? | Άποψη

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X