Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Κατίνα Βεΐκου Σεραμετη – 30 χρόνια από το θάνατο της

 

Φέτος η Ξάνθη γιορτάζει τα εκατό χρόνια ελεύθερης ζωής, 4 Οκτωβρίου 1919 – 2019.

Η Ξάνθη το 1829 ισοπεδώνεται σχεδόν μετά από δύο σεισμούς και ξαναχτίζεται, ενώ στα τέλη του 19ου αι. γίνεται πρωτεύουσα της περιοχής και αναδεικνύεται σε υλικό και πνευματικό επίπεδο. Αυτό γίνεται ολοφάνερο και όσον αφορά τους θεσμούς (εκπαιδευτήρια, κοινότητες, σύλλογοι) και από τους ποικίλους τεχνίτες του λόγου.

Ιδιαιτερότητα των πνευματικών ανθρώπων της Θράκης κατά το 19ο αιώνα ήταν ότι κατέφευγαν στην ελεύθερη Ελλάδα ή στην Εσπερία, για να ‘ανοίξουν τα φτερά τους’.

Η πρώτη εικοσαετία του 20ου αιώνα ήταν ιδιαίτερα έντονη για την περιοχή Μακεδονίας και Θράκης: έχουμε το Μακεδονικό και Θρακικό Αγώνα, μετά τους Βαλκανικούς, στη συνέχεια τον Α΄ παγκόσμιο και τέλος τη Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή το 1922.

Η Ξάνθη, καθώς και η υπόλοιπη (νοτιο)δυτική Θράκη στο διάστημα 1913 – 1919 πέρασε στα ανελέητα χέρια των Βουλγάρων, ενώ στο διάστημα Οκτώβριος 1919 – Μάιος 1920 τέθηκε υπό διασυμμαχική κατοχή. Τελικά ενσωματώνεται στην Ελλάδα το Μάιο του 1920. Μετά την απώλεια της ανατολικής Θράκης, του Πόντου και της Μικρασίας πολλοί είναι οι πρόσφυγες που κατακλύζουν την Ξάνθη.

 

Από τους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης ήρθε στην Ξάνθη και έζησε ως το θάνατό της (1912 – 1989 ) η ποιήτρια, πεζογράφος και λαογράφος Κατίνα Βέικου – Σεραμέτη. Μετά την προσφυγιά και τις σπουδές της στο Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης εγκαθίσταται μόνιμα το 1932 στην Ξάνθη. Προσφέρει στα πολιτιστικά, όντας από τις πρωτοπόρες γυναίκες της μεταπολεμικής περιόδου, και διακρίνεται στη λαογραφία, πεζογραφία και ποίηση, δημοσιεύοντας πλήθος σχετικών έργων. Πέθανε μας 4 Οκτωβρίου 1989, ανήμερα στην επέτειο απελευθέρωσης.

 

 

Φέτος που γιορτάζουμε τα 100 χρόνια ελεύθερης ζωής της Ξάνθης, συμπίπτει και η επέτειος των τριάντα χρόνων από το θάνατο της Κατίνας Βέικου Σεραμέτη.

 

Για την ώρα της ελευθερίας, την 4η Οκτωβρίου 1919 γράφει στα 1962 η ποιήτρια την «Ώρα της Ξάνθης»

Αδέλφια, ακούτε: ηχούν καμπάνες.
Ηχούν οι σάλπιγγες στη λεφτεριά.
Αιώνων σκοτεινιά σβηέται.
Δοκιμασμένη γη,
Οι αλυσίδες σου σπαν.

Γη πατρική,
Θρεμμένη με προσδοκία μ’ ελπίδα.
Γη προγονική,
Ποτισμένη, ζυμωμένη με πόνο, με αίμα.
Στο χάραμα
– να! – προχωρεί ανάλαφρη,
δαφνόστεφη,
η   λ ε φ τ ε ρ ι ά !
……………………………………….

 

Ένα ακόμη δείγμα από το πλούσιο έργο της:

Γνωρίζω
Στη χώρα αυτή έχω τις ρίζες μου.
Δεν ήρθα μετανάστης.
Γνωρίζω τις πηγές
Που ρέουνε στην ποίηση.
Τα χαμόδεντρα,
Που αναδεύουνε
Σα νηφάλιοι στοχασμοί
Και τους αστερισμούς
Γνωρίζω
Στην αέναη τροχιά της

(1979)

Σχετικά άρθρα

Δημήτριος Καμπούρογλου, ο “Αναδρομάρης” των Ελληνικών γραμμάτων

See Me – Feel Me | Ο Κώστας Μπλιάτκας γράφει για τον Διονύση Σαββόπουλο και το “Ελληνικό Woodstock”

Κωνσταντίνος Μπλιάτκας

Πλάτων Ροδοκανάκης | εκατό χρόνια από το θάνατο του σμυρνιού δημιουργού (μέρος Ι)

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X