Sparmatseto
Παιδί

Πολιτισμός και παιδεία στην οικογένεια

Είναι γενικά αποδεκτό ότι η ανάπτυξη μιας κοινωνίας πρέπει να έχει αφετηρία πάντα τον πολιτισμό. Σε όλα τα επίπεδα. Ο πολιτισμός, καθώς αποτελεί μια ιδιαίτερα φορτισμένη έννοια και είναι πολυδιάστατος, στην καθημερινότητα κατέχει σπουδαίο και σημαντικό ρόλο.

Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι είναι συνυφασμένος με άρρηκτο τρόπο με την συμπεριφορά των ανθρώπων, διαπιστώνουμε την σπουδαιότητα του στην  ανάδειξη και μετάδοση των αξιών μέσα από τις οποίες μπορεί να ανθίσει μία κοινωνία. Διαπιστώνουμε τη σπουδαιότητα του στην εξέλιξη και στη δημιουργία.

Η οικογένεια ως μικρογραφία της κοινωνίας λειτουργεί με τους ίδιους κανόνες.

Πρώτη πηγή πολιτισμού. Πρώτη πηγή αξιών και ιδανικών.

 

Σε μια οικογένεια όμως που έχει στον κόλπο της παιδιά και βάλλεται πανταχόθεν καθημερινά, πώς μπορεί να λειτουργήσει θετικά ο πολιτισμός και να μεταδοθούν οι ανθρώπινες αξίες;

Πώς μπορεί ένα παιδί να γίνει αποδέκτης ιδανικών και αξιών;

Άραγε μπορεί να φέρει αποτέλεσμα ο πολιτισμός στη δύσκολη καθημερινότητα;

Μήπως πολλές φορές είναι πολυτέλεια ή μήπως η εφαρμογή του είναι πολύπλοκη και αποφεύγεται σκοπίμως;

Δύσκολα άλλα όχι αναπάντητα ερωτήματα.

Εδώ έρχεται η παιδεία να τον συμπληρώσει.

Ένας εκρηκτικός συνδυασμός με σπουδαία αποτελέσματα.

Δυστυχώς όμως, όχι άμεσα. Πρέπει να σπείρεις καλό καρπό και να περιμένεις μέχρι να θερίσεις καλή σοδειά, όπως λέει και ο σοφός λαός μας.

 

 

Τι είναι όμως ο πολιτισμός μέσα σε μία οικογένεια και πώς συνδυάζεται με την παιδεία;

Ο πολιτισμός μέσα σε μία οικογένεια δεν είναι παρά η απόλυτη εμπιστοσύνη, ο σεβασμός και η κατανόηση. Η ήρεμη συζήτηση όλων των προβλημάτων με απόλυτη ειλικρίνεια που συμπληρώνεται με το παράδειγμα που δίνουν οι μεγαλύτεροι ώστε να έχει απήχηση στα νεότερα μέλη.

Απώτερη και επιθυμητή κατάληξη πρέπει να είναι ο διάλογος. Ο διάλογος μέσα από το οποίο  θα διδαχθεί η  εμπειρία ζωής από τα μεγαλύτερα μέλη και θα βγάλει ρίζες στα νεότερα μέλη. Αυτό είναι παιδεία.

Μάλιστα, θα έλεγα, αυτό είναι μία κερδισμένη μάχη της παιδείας. Για να κερδίσεις τον πόλεμο πρέπει το δέντρο του διαλόγου να μεγαλώσει και να βγάλει κλαδιά και φύλλα.

 

Αλλά θέλει δουλειά.

Ασταμάτητα.

Να ανασκουμπωθείς και να δουλέψεις χωρίς κόπωση.

Ακάματος.

Ανεξάντλητα πηγαίος χωρίς υποκρισία και με εγκάρδια δύναμη.

Με το δυνατότερο σου όπλο να είναι η υπομονή.

Το ξέρω, δεν είναι εύκολο.

Δεν είναι εύκολο, γιατί σαν άνθρωποι τα ξέρουμε όλα και τα κάνουμε σωστά όλα.

Με μεγάλο καμάρι θα ακούσεις  γονείς σε συγκεντρώσεις να περηφανεύονται για το πώς τα κατάφεραν χωρίς κόπο με τα παιδιά τους:

Έλα μωρέ που θα κάτσεις να συζητήσεις με το παιδί τώρα. Δώσε του μια στον κ@λο και θα καταλάβει. Δεν θα το ξανακάνει”.

 

Αμ δε που θα το καταλάβει.

Αρκεί να κοιτάξεις τα θλιμμένα και γεμάτα δάκρυα μάτια.

Το ότι δεν θα το ξανακάνει δεν είναι και τόσο σίγουρο, οφείλω να πω.

Σε κάθε δράση υπάρχει πάντα και αντίδραση.

Νόμος και συγκεκριμένα ο τρίτος του Νεύτωνα.

Μόνο που πολλές φορές στη δικιά μας περίπτωση η αντίδραση μπορεί να ξεπεράσει τη δράση.

Δυστυχώς με μεγάλη λύπη διαπιστώνω κάθε φορά ότι δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας, δεν αφουγκραζόμαστε την κοινωνία μας, δεν αφήνουμε ελπίδα για το διαφορετικό.

 

Κάνουμε λάθη γιατί φοβόμαστε να περπατήσουμε σε διαφορετικά μονοπάτια. Βαδίζουμε στον δρόμο που γνωρίζουμε. Στον σίγουρο δρόμο. Δεν τον αλλάζουμε παρόλο που γνωρίζουμε ότι είναι κακοτράχαλος και με πολλές λακκούβες. Λακκούβες που πέσαμε μέσα πολλές φορές στο παρελθόν και θα πέσουμε με σιγουριά στο μέλλον.

 

 

 

Εδώ πρέπει να αλλάξουμε ρότα.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε αν η γνώμη των παιδιών είναι καλύτερη από τη δική μας.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε αν η δράση των παιδιών  μας είναι ασθενής και αδύναμη.

Γι’ αυτό είμαστε κοντά τους. Για να την ενισχύσουμε.

Τα παιδιά έχουν έναν τρόπο για να εκφράζονται που είναι σκληρός άλλα δίκαιος και πάνω απ’ όλα ειλικρινής.

Ας μάθουμε από αυτά.

Προτιμώ να πνίξω τον ηλικιωμένο εγωισμό μου και να ανοίξω τα αφτιά μου (και κατ’ επέκταση τα μάτια μου) σε διαφορετικές οπτικές γωνίες, παρά να είμαι απόλυτος στις θέσεις και στις ιδέες μου. Παρά να είμαι δεσποτικός και απολυταρχικός.

 

Ποιος ξέρει,  ίσως έτσι να έχω κάποια μέρα ένα καλύτερο κόσμο να μοιράζομαι.

Αυτό για μένα είναι πολιτισμός σε μια οικογένεια.

Αυτό για μένα είναι παιδεία σε μια οικογένεια.

Ας επενδύσουμε στα παιδιά για ένα καλύτερο μέλλον με συζήτηση και διάλογο και όχι με φωνές και βία.

Η πρόσκληση και η πρόκληση είναι μπροστά μας.

 

 

Σχετικά άρθρα

Χωρίς λέξεις…

Μάρθα Αποστολίδου

Θεματικό πάρκο αφιερωμένο στους 12 θεούς του Ολύμπου ανοίγει στη Θεσσαλονίκη

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Παιδικό ιχνογράφημα… μια μορφή τέχνης… ένας μυστικός διάλογος

Χριστίνα Τσιμούδη

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X