Sparmatseto
Projects Γενικά Projects

Ο αέναος κύκλος της ζωής!

 

Γέρνω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι να κοιμηθώ. Δύσκολη η χθεσινή νύχτα. Δεν με πιάνει ύπνος. Στριφογυρνάω συνέχεια. Τα δάκρυα κυλούν στο πρόσωπο μου. Ποτίζουν το μαξιλάρι. Οι σκέψεις μου με τυραννούν. Μάταια το παλεύω. Δεν πρόκειται να κλείσω μάτι.

Τι σου είναι η ζωή σκέφτομαι. Φαύλος και αέναος ο κύκλος της . Επιβεβαιώνει πάντοτε με τον πιο ακριβή και σκληρό τρόπο την πορεία της γέννησης, της εξάρτησης, της απογαλάκτωσης και την επιστροφή στην εξάρτηση πλαισιωμένη πολλές φορές από την απώλεια της αξιοπρέπειας.

Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θ΄ρθεις¨.

Λόγια σοφά και αν το καλοσκεφτείς κινούμενα τάχιστα προς το πρόσωπο σου. Τι και αν δεν το σκέφτεσαι όταν είναι πιο νέος. Έρχεται η ζωή με έναν περίεργο και σκληρό τρόπο να στο υπενθυμίσει.

Οι αναμνήσεις επιστρέφουν και με γυρνούν πίσω κοντά στα 35-40 χρόνια. Στην εποχή που η τηλεόραση άνοιγε το απόγευμα και ο κόσμος μετακινούταν με τα λεωφορεία. Στην εποχή που ήσουν ευτυχισμένος όταν έπαιρνες δώρο μία μπάλα και όχι το τελευταίο μοντέλο ενός έξυπνου κινητού τηλεφώνου. Τότε που ήμουν ακόμα μικρό παιδί στην ηλικία τη αναζήτησης. Στην ηλικία των συνεχόμενων ερωτημάτων που πολλές φορές οι μεγάλοι, βαριεστημένοι, απαξιούσαν να απαντήσουν.Ευτυχώς εγώ δεν είχα τέτοιο πρόβλημα αφού καλοσυνάτα και με επιείκεια έπαιρνα τις απαντήσεις μου.

Τότε λοιπόν είχα μία πελώρια λαχτάρα να μάθω την ώρα. Περιμένοντας στη στάση του λεωφορείου, η μητέρα μου με μεγάλη υπομονή προσπαθούσε να μου την μάθει.

Να θυμάσαι πάντα ότι ο μεγάλος ο δείκτης δείχνει τις ώρες και ο μικρός τα λεπτά. Ο λεπτός που πάει γύρω-γύρω δείχνει τα δευτερόλεπτα” μου έλεγε. Βασικοί κανόνες για ξεκινήσει κανείς το μάθημα. Δεν είχε κουδούνι όπως το σχολείο που θα σήμανε το τέλος της εκπαίδευσης μου άλλα αυτό ερχόταν με την εμφάνιση του λεωφορείου.

Τόσα χρόνια μετά το μάθημα επαναλαμβάνεται. Μόνο που τώρα οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Ο μαθητής έγινε δάσκαλος και ο δάσκαλος μαθητής. Θα μου πεις αυτό είναι το ζητούμενο και το επιθυμητό. Ο μαθητής να ξεπεράσει τον δάσκαλο. Ναι συμφωνώ. Όχι όμως στα παιχνίδια της ζωής. Εκεί δεν είναι το επιθυμητό.

 

Πως μπορείς να τα βάλεις με τη φύση;

Πως μπορείς να αμφισβητήσεις τον Δημιουργό;

Νάτη η αντίστροφη εκπαίδευση. Η αλλαγή μαθητή-δασκάλου.

Νάτος ο αέναος και σκληρός κύκλος της ζωής.

Νάτο το “Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θ΄ρθεις”.

 

Στο δίνει να το καταλάβεις με άτσαλο και άκομψο τρόπο η απώλεια μνήμης των ηλικιωμένων.

Σκληρή που είναι η ζωή. Λες και της χρωστάς συνέχεια. Λες και δεν μπορείς ποτέ να την ξεπληρώσεις. Κι ας έκανες όλα αυτά που είχες υποχρέωση να κάνεις.

Με στενοχωρεί και με εξοργίζει αυτή η κατάσταση. Γιατί Θεέ μου αναρωτιέμαι;

Περισσότερο δε, με πληγώνει η απώλεια της ανεξαρτησίας και της υπερηφάνειας από ένα υπερδραστήριο άτομο που καταλήγει σχεδόν πάντα στη φράση : να μην σου γίνω βάρος.

Πως μπορεί να σου γίνει βάρος ένας άνθρωπος που σε φροντίζει από τότε που ήσουν παιδί;

Τι και αν άλλαξε εμφανισιακά. Η στοργή και η αγάπη παραμένουν  πάντα ίδιες στον υπέρτατο βαθμό. Τα χέρια αυτά αξίζουν να σκύψεις και να τα φιλήσεις με σεβασμό!

 

time2-sparmatseto
Κύκλος Ζωής …

Δεν με εξοργίζει η κατάσταση το που μπορεί ένας άνθρωπος να φτάσει. Ίσως και αυτή να είναι μία φυσιολογική πορεία. Μπορώ να συμβιβαστώ με αυτό. Με εξοργίζει που ΕΓΩ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Με εξοργίζει που όσα και αν κάνω είναι αδύνατα για την αναστροφή αυτής της κατάστασης για να το πω καλύτερα. Με αυτό δεν μπορώ να συμβιβαστώ.

Μου έρχεται στο μυαλό ένας αγαπητός μου φίλος που ενώ πίναμε τον καφέ μας και με κάλεσε στο κινητό μου η μητέρα μου, μου είπε ”Μακάρι να είχα την ευκαιρία, έστω και μια τελευταία φορά,  να δω και εγώ στην οθόνη του τηλεφώνου μου τη λέξη μαμά”. Αυτά τα λόγια τα έχω πάντα στο μυαλό μου και κάθε φορά που πάω στο χωριό μου να την δω  της κάνω δυο αγκαλιές και της δίνω δυο φιλιά. Ένα ολόδικο μου και ένα για όλους αυτούς που θέλουν να αγκαλιάσουν και να φιλήσουν την μητέρα τους και δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Αναμφισβήτητα οι ρυθμοί της καθημερινότητας είναι πολλοί γοργοί. Η σύγχρονη εποχή πολύ σκληρή. Βάναυση.

Όμως για σκέψου τι ζωή δίνει ένα τηλεφώνημα λίγων λεπτών όσο μακριά και αν είσαι:

Σε σκεφτόμουν και πήρα να δω τι κάνεις”

Τόσο απλά.

Ας κάνουμε μία στάση δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους και ας γεμίσουμε τις μπαταρίες μας από την αγάπη και την σοφία τους.

H αγάπη και ο σεβασμός στους ηλικιωμένους δεν είναι μόνο υποχρέωσή μας αλλά και αυτονόητη συμπεριφορά.

Τους το οφείλουμε. Το οφείλουμε στην ίδια τη ζωή.

Σχετικά άρθρα

Η τέχνη στην καθημερινότητα!

Τάσος Κωνσταντινίδης

Art Traveling | Καλλιτεχνική συνοικία 798 Πεκίνο

Φιλοξενία: Οι ρίζες του αρχαιοελληνικού πολιτισμού

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X