Sparmatseto
Βιβλίο

Βιβλιοκριτική | Jim Forest, ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ (το κατώφλι της συγχώρεσης)

Ένα βιβλίο που έρχεται με ένα μοναδικό τρόπο να φανερώσει την αλήθεια του μυστηρίου της εξομολόγησης. Να προσφέρει μια σημαντική μελέτη, τόσο ιστορική όσο και θεολογική, γύρω από το μυστήριο, έτσι ώστε να αναδειχτεί και πάλι στις συνειδήσεις του κόσμου και ιδιαιτέρως των Χριστιανών, η αξία και υπαρξιακή αναγκαιότητά του.

Αισθάνομαι ότι αυτό το βιβλίο του Jim Forest, θα αποκαταστήσει και πάλι την αξία του μυστηρίου της εξομολόγησης στις συνειδήσεις των μελών της εκκλησίας. Ώστε να ερμηνευθεί εκ νέου στις ανθρώπινες καρδιές ως ένα μεγάλο δώρο του Θεού στην ατέλεια και ελλειμματικότητα του βίου μας. Άλλωστε ο Θεός γνωρίζει απόλυτα τις ραγισμένες αντοχές μας, γι’ αυτό και δεν ζητάει από εμάς την τελειότητα του βίου μας, αλλά τον πόθο και την επιθυμία της ύπαρξής μας.

Την ημέρα της εσχάτης κρίσεως δεν θα κριθούμε για τον φόβο που αισθανθήκαμε απέναντι στον Θεό, αλλά για την αγάπη και ευχαριστία που βιώσαμε για Εκείνον. Κι η εξομολόγηση είναι μια μεγάλη δωρεά, που επουλώνει τα τραύματα αυτής της αγάπης. Γιατί κάθε αγάπη, έχει και τις πληγές της.

Από την εισαγωγή του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (Λίβυου)

Jim Forest

Γεννήθηκα το 1941. Βαπτίστηκα Χριστιανός σε μια Επισκοπελιανή ενορία στα δώδεκα και αργότερα εντάχθηκα στο Ναυτικό, το οποίο όμως εγκατέλειψα ως αντιρρησίας συνείδησης. Μια σημαντική διάσταση της ζωής μου αποτελεί η ένταξή μου στα κινήματα ειρήνης, ιδιαίτερα σ’ εκείνα που ήταν ενάντια στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Από τον Προτεσταντισμό πέρασα στον Καθολικισμό. Με τράβηξε η Λειτουργία, εκτιμούσα ιδιαίτερα την αίσθηση συνευθύνης των Καθολικών για όσα γίνονται στον κόσμο. Εντάχθηκα στην προσπάθεια Καθολικός Εργάτης της Dorothy Day, δούλεψα εθελοντικά στα Σπίτια Φιλοξενίας, όπου προσπαθούσαμε να ζούμε το Ευαγγέλιο μ’ έναν απλό και κυριολεκτικό τρόπο: προσπαθούσαμε να έχουμε μόνο τα ελάχιστα απαραίτητα αγαθά· αγκαλιάζαμε εκούσια τη φτώχεια, μέναμε μακριά από κάθε μορφή βίας.

Η Dorothy Day με πήγε για πρώτη φορά σε μια Ρωσική Εκκλησία. Με γοήτευσε το γεγονός ότι στην Ορθοδοξία προσεύχεται και το σώμα: το σημείο του σταυρού, οι γονυκλισίες, οι μετάνοιες, απλές και στρωτές, η ορθοστασία την ώρα της Λειτουργίας, η παράδοση της καρδιακής προσευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», η προετοιμασία για τη Θεία Κοινωνία, με ιδιαίτερη έμφαση στη συγχώρηση ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στο Μυστήριο. Μου άρεσε να μένω στον Ναό και να παρακολουθώ από μακριά το Μυστήριο της Εξομολόγησης: Ο εξομολογούμενος και ο πνευματικός, στο πλαϊνό κλίτος της εκκλησίας, απέναντι από το τέμπλο, σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο: σκηνή τρυφερότητας και οικειότητας.

Την Κυριακή των Βαΐων του 1988 εισήλθα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Την Κυριακή της Πεντηκοστής με ακολούθησε και η σύζυγός μου, Νάνσυ. Στην Ορθοδοξία νιώθουμε βαθύτερα δεμένοι με την πρώτη Εκκλησία, γευόμαστε μια ζωντανή λειτουργική ζωή. Πολλά από εκείνα που παραμελεί ο Καθολικισμός και έχουν εγκαταλείψει οι Προτεσταντικές Ομολογίες, ιδιαίτερα η εξομολόγηση και η νηστεία, στην Ορθόδοξη ζωή κατέχουν σημαντική θέση.

Από τις Εκδόσεις Πορφύρα κυκλοφορoύν τα βιβλία του ιδίου, «Αγαπώντας τον εχθρό μου» και «Η Κλίμακα των Μακαρισμών».

Σχετικά άρθρα

Μιλώντας για τον Κωνσταντίνο Ταβουλτσίδη

Θανάσης Μουσόπουλος

2020 Έτος Αντώνη Σαμαράκη με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του

Ποσό ζούμε την εποχή μας; «Το Άρωμα» του Πάτρικ Ζίσκιντ

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X