Sparmatseto
Παιδί

Μικρές ιστορίες και ψυχωφελή παραμύθια | Ο Ρατσισμός

-Παππού, παππού, φώναξε η Ελένη, έλα να δεις τι ζωγραφίζουμε!!

Πάνω σε μπλοκ ζωγραφικής κι ανάμεσα σε σκόρπιες ξυλομπογιές, τα εγγονάκια δημιουργούσαν κόσμους γιομάτους χρώματα και οι χαρούμενες φωνές τους γέμιζαν όλο το σπίτι.

-Τι ζωγραφίζετε; ρώτησε ο παππούς με διάθεση για παιχνίδι!

-Ένα ευτυχισμένο και χαρούμενο παιδί, είπε γρήγορα-γρήγορα η Ελένη!

-Εγώ, είπε η Ζωή, έκανα δύο παιδιά, κοίτα παππού, το ένα έχει να φάει, και το άλλο κοιτάζει! Και –βιαστικά συμπλήρωσε-, στο σχολείο μας είπαν να ζωγραφίσουμε για τον ρατσισμό! Αυτό κάνουμε!

Η Μαρία είχε ζωγράφισε τη Γη και γύρω της πολύχρωμα παιδιά με χέρια απλωμένα, να την έχουν κάνει μια μεγάλη αγκαλιά!

Ο παππούς αφού είδε τις ζωγραφιές, είπε:

-Ο ρατσισμός δεν είναι τέχνη, για να δούμε ποιος θα τον ζωγραφίσει καλύτερα! Είναι πληγή στις σχέσεις των ανθρώπων κι όσο δεν το κατανοούμε, όσο όμορφες κι αν είναι οι ζωγραφιές που θα κάνουμε, ποτέ οι άνθρωποι δεν θα καταλάβουν το λάθος τους!

-Δηλαδή παππού; Εσύ, τι θα ζωγράφιζες για τον ρατσισμό; ρώτησε η μικρή Ελένη.

-Ότι κι αν ζωγραφίσετε, όσο θα το χρωματίζετε με φωτεινά και ζωηρά χρώματα, θα είναι πολύ-πολύ όμορφο. Όμως, όσοι κι αν το δουν, αν και θα σκεφτούν το Ρατσισμό, δεν θα καταλάβουν το λάθος στον τρόπο που σκέπτονται. Κι εγώ, ένα ματσάκι με πολύχρωμα λουλούδια θα ζωγράφιζα, και, μια μέλισσα που θα μαζεύει γύρη από τα μυρωδάτα λουλούδια!

Τα παιδιά κοίταξαν με απορία τον παππού και η Ζωή ξέσπασε στα γέλια λέγοντας:

-Παππού! Τι είναι αυτά που λες. Τι σχέση έχουν τα λουλούδια με το ρατσισμό; Και όλα μαζί γέλασαν!

-Για να δούμε, είπε ο παππούς. Τι είναι ρατσισμός;

-Όταν ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους είπε η Μαρία, ανάλογα με το χρώμα στο δέρμα τους, ή την εθνικότητα, ή τη θρησκεία, ακόμα κι όταν είναι Άντρας ή Γυναίκα!

-Σωστά τα είπες Μαρία. Όμως, όσες ζωγραφιές κι αν κάνουμε, όσο κι αν φωνάζουμε πως είναι κακός ο ρατσισμός, δεν θα πείσουμε κανέναν. Τις διαφορές αυτές δεν τις δημιούργησε ο άνθρωπος. Υπάρχουν οι λευκοί, υπάρχουν οι έγχρωμοι στην Αφρική, οι κίτρινοι στην Ασία και οι Ερυθρόδερμοι στην Αμερική.”

“Υπάρχουν και Άντρες, και γυναίκες! Σοφά τα έκανε ο Θεός που αγαπά τη διαφορετικότητα και αντιπαθεί τη μονοτονία. Και σε δάσος να ψάξεις, κανένα από τα αμέτρητα φύλλα των δέντρων δεν είναι ολόιδιο με ένα άλλο.”

Τα εγγονάκια, απόρησαν με όσα άκουγαν και η Μαρία ρώτησε:

-Δηλαδή παππού, ο ρατσισμός είναι καλός;

-Όχι βέβαια! Δεν είπα αυτό. Όμως η διαφορετικότητα υπάρχει, και πρέπει να υπάρχει, κι αυτό είναι που πρέπει να καταλάβουν οι άνθρωποι!

-Με το ματσάκι τα λουλούδια και τη μέλισσα, που είπες πως θα ζωγραφίσεις παππού, πως θα καταλάβουν το ρατσισμό; ρώτησε η Μαρία.

-Τι χρειαζόμαστε για να κάνουμε μια όμορφη ζωγραφιά; ρώτησε ο παππούς.

-Χρώματα και μπλοκ, απάντησαν όλα μαζί!

-Αν έπρεπε να διαλέξουμε μόνον ένα χρώμα, αυτό που αγαπάμε, τότε, αν οι λευκοί άνθρωποι διάλεγαν το δικό τους λευκό χρώμα, που νομίζουν πως είναι ανώτερο από όλα τα άλλα χρώματα, θα μπορούσαν να ζωγραφίσουν στο μπλοκ;

Τα παιδιά γνώριζαν πως οι λευκές γραμμές ήταν αόρατες στο λευκό χαρτί, κι η ζωγραφιά δεν θα είχε καμία ομορφιά. Τα στόματα τους μισάνοιξαν, καταλάβαιναν, μα, δεν μπορούσαν να εκφράσουν ό,τι κιόλας ένοιωθαν.

-Αυτό θέλω να καταλάβετε, συνέχισε ο παππούς! Αντί να τους πιέσουμε να δεχτούν το διαφορετικό, καλύτερα να τονίσουμε την ομορφιά, που έχει μέσα της η διαφορετικότητα!

-Και πως θα το κάνουμε αυτό; Ρώτησε με απορία η Μαρία.

-Αγαπώντας όλα τα χρώματα και με όλα μαζί να κάνουμε την κάθε μας ζωγραφιά! Όλοι γνωρίζουμε πως η ζωή στην Γη χρειάζεται το φως του Ήλιου. Χωρίς το δικό του φως, που μας κρατάει και ζεστούς, τίποτε δεν θα υπήρχε πάνω στη Γη.”

“Για να δούμε; Τι θυμάστε από όσα σας έχω πει! Πόσα χρώματα έχει μέσα του το φως του Ήλιου;”

-Τρία, απάντησε η Μαρία. Κόκκινο, Κίτρινο και Μπλε.

-Και μεις το ξέραμε αυτό παππού, διαμαρτυρήθηκαν τα μικρότερα.

-Το γνωρίζω! Όμως, η Μαρία που είναι μεγαλύτερη απ’ όλες, τώρα μαθαίνει και Γεωγραφία, γνωρίζει για την Ασία, την Αμερική, την Αφρική! Έτσι δεν είναι Μαρία;”

Η Μαρία, με απορία στο πρόσωπό, απάντησε καταφατικά!

-Μαρία, που βρίσκετε η Ασία;

-Στην Ανατολή.

-Και τι μας έρχεται κάθε πρωί από την Ανατολή, ρώτησε ο παππούς κοιτάζοντας τους στα μάτια!

-Ο Ήλιος, φώναξαν και τα τρία μαζί.

-Και τι χρώμα έχουν οι ακτίνες του Ήλιου κάθε πρωί;

-Είναι χρυσές, κίτρινες, είπαν και τα τρία μαζί!

-Λοιπόν; ρώτησε ο παππούς, κοιτάζοντας ερωτηματικά την Μαρία!

-Δηλαδή παππού, οι Κινέζοι και οι Ιάπωνες που είναι ανατολικά στην Ασία, έχουν πάρει χρώμα από τις πρωινές ακτίνες του Ήλιου;

Ο παππούς χαμογέλασε. Έμεινε λίγη ώρα στη σιωπή, να καταλάβουν καλύτερα, και μετά είπε:

-Ταξίδεψε τώρα Μαρία μαζί με τον Ήλιο, έως τη δύση!

Η Μαρία αμέσως κατάλαβε και το πρόσωπο της έλαμψε!

-Δηλαδή παππού, από τη δύση που έχει κόκκινα χρώματα, δανείστηκαν το χρώμα τους οι Ερυθρόδερμοι στην Αμερική; Και γρήγορα-γρήγορα ρώτησε με απορία: Το Μπλε; Που είναι το Μπλε χρώμα στους ανθρώπους παππού;

-Τι χρώμα έχει η ζωή, που κυλά μέσα στις φλέβες των ανθρώπων;

-Κόκκινο, κόκκινο είναι το αίμα! Απάντησαν και τα τρία αγγελούδια του μαζί.

-Πάνω από το χρώμα της ζωής, που σε όλους τους ανθρώπους είναι Κόκκινο, το Κίτρινο δέρμα κάνει τους ανθρώπους της Ανατολής ποιο ωχρούς.”

“Στη δύση, το ερυθρό και σκούρο τους δέρμα, τους κάνει να φαίνονται ποιο κόκκινοι από εμάς.”

“Έμεινε το Μπλε χρώμα! Όταν βάλουμε Μπλε, πάνω από το κόκκινο, τι χρώμα θα μας δώσει;”

-Μοβ, είπαν όλα τους, που τόσα είχαν διδαχθεί από τον παππού τους.

-Λοιπόν; ρώτησε ο παππούς. Που έχει μπλε-μοβ ανθρώπους στη Γη;

Πέρασε λίγη ώρα, όταν τα μάτια της Μαρίας “άστραψαν” και πάλι!

-Στην Αφρική, φώναξε. Μας έχεις μάθει πως δεν υπάρχει μαύρο, παρά μόνον στα κάρβουνα. Το μαύρο της ζωής είναι ένα σκούρο βαθύ ματ μπλε χρώμα, γι αυτό όταν γυαλίζει, ξανά γίνετε μπλε!!!

-Ναι, φώναξαν τα μικρότερα, καθώς θυμήθηκαν τις ζωγραφιές που με τον παππού είχανε κάνει!

-Έτσι, όλες οι φυλές της Γης έχουν πάρει από τα χρώματα που με το Φως του μας στέλνει ο ζωοδότης Ήλιος. Κίτρινο στην Ανατολή, Κόκκινο στην Δύση και Μπλε στο Νότο, την Αφρική. Κι όταν μιλάμε για κίτρινους ανθρώπους σκεφτόμαστε την Ασία, για ερυθρούς την Αμερική, και για έγχρωμους Μπλε-μοβ, την Αφρική!

-Παππού, ρώτησε η Μαρία, αν οι έγχρωμες φυλές ανήκουν κάπου, και η λευκή φυλή είναι παντού, τότε, δίστασε για λίγο, μήπως έχουν δίκαιο, όσοι νομίζουν πως η λευκή φυλή είναι ανώτερη από τις άλλες;

Ο παππούς ζύγιασε με προσοχή τα λόγια του. Τα παιδιά ήταν μικρά και το θέμα του ρατσισμού ξεπερνούσε την ηλικία τους. Γι αυτό, συνέχισε με το παράδειγμα της ζωγραφικής.

-Αν ζωγραφίζουμε ένα Κόκκινο μήλο, ένα Κίτρινο λεμόνι και ένα Μπλε δαμάσκηνο, με πιο χρώμα θα τα φωτίσουμε;

-Με το λευκό είπε η Μαρία.

-Βλέπετε γιατί το λευκό πάει παντού, δίνει φως σε όλο τον κόσμο. Και όσο θα δίνει παντού το φως, θα παίρνει κι αυτό τη δική του αξία. Ποτέ όμως όταν είναι μόνο του! Το λευκό, δίχως τα άλλα χρώματα, δεν μπορεί τίποτε να ζωγραφίσει στο χαρτί, κι αυτό οι άνθρωποι το λησμονούν!”

“Έκαναν τη χαζή, την κακή σκέψη, πως είναι ανώτεροι από τους άλλους και αντί να φωτίζουν, έγιναν σκιά που μαυρίζει τις ψυχές άλλων ανθρώπων, όπως στην Αφρική.”

“Ο Θεός που αγαπά την διαφορετικότητα, με πολύ σοφία έκανε ότι έκανε!”

“Μας αρέσει το ματσάκι με τα πολύχρωμα λουλούδια, όσο έχει χρώματα ζωντανά και φωτεινά. Αν το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε τα ανακατεύαμε όλα μαζί, θα είχαν γίνει ένα γκρίζο και σκοτεινό χρώμα και τότε το ματσάκι δεν θα μας άρεσε καθόλου! Ούτε η μέλισσα θα σίμωνε για να μαζέψει γύρη!”

“Γι αυτό, λάθος κάνουν όσοι θέλουν την παγκοσμιοποίηση και προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι καλό να γίνουμε όλοι ένα, χωρίς ταυτότητες, σαν τριαντάφυλλο που λίγα του πέταλά θα είναι από μαργαρίτες, λίγα από χρυσάνθεμα, λίγα από ζουμπούλια, και λίγα από τριανταφυλλιά!”

Τα παιδιά, γέλασαν καθώς φαντάστηκαν το ξεπουπουλιασμένο και περίεργο τριαντάφυλλο!

-Λάθος, επανέλαβε ο παππούς, εναντιώνονται έτσι στο θέλημα του Θεού, που τα έκανε όλα με τάξη και αρμονία!”

“Γι αυτό, κάθε λαός πρέπει να μένει στο δικό του τόπο και αρμονικά να ζει με όλες τις άλλες φυλές της Γης.”

“Και η λευκή φυλή, να καταλάβει επιτέλους πως το λευκό φως που φωτίζει τις άλλες φυλές, δεν είναι δικό της, δώρο Θεού είναι για το καλό όλων των ανθρώπων. Όσο το ξεχνούν, μοιάζουν με τον ανόητο Εωσφόρο, που είχε κι αυτός δώρο πολύτιμο το Θείο φως, κι όταν νόμισε πως ήταν δικό του, ξέπεσε από το φωτεινό Ουρανό στο βαθύ σκοτάδι της άγνοιας.”

“Κάντε κάθε σας ζωγραφιά να φωνάζει, πως αδύνατον να υπάρξει η ομορφιά στον κόσμο, χωρίς τη διαφορετικότητα. Πως είμαστε τυχεροί που δεν είμαστε ίδιοι! Πως, κάθε τι που ζωγραφίζουμε με διαφορετικά φωτεινά χρώματα, τότε γίνετε πολύ-πολύ όμορφο!!! “

“Και για να σκεφτούν σωστά, θα τους γράψουμε και λίγα λόγια, Πως:

 

“Όσο και αν το θέλησα, όσο κι αν τ’ αγαπώ,

όσο και αν προσπάθησα μόνον με το λευκό,

τίποτε το όμορφο, τίποτε σωστό δεν μπόρεσα

στη ζωγραφιά για να δω!

 

Έψαξα χρώματα να βρω, διαφορετικά,

με το λευκό να αναμίξω,

μολύβια, έγχρωμα στη χούφτα μου κρατώ,

και ξεκινώ, ξανά να ζωγραφίζω!

 

Τώρα, μπορώ! Η μια γραμμή κοντά στην άλλη,

με χρώματα υπέροχα, φανταστικά,

πλημμύρισαν τη ζωγραφιά, μ’ εμάς,

όλους εμάς, τις ευωδιές της Γης,

πολύχρωμο ματσάκι ομορφιάς,

η ίδια η Ζωή!”

 

Τα μάτια των παιδιών έλαμψαν, και το αθώο τους χαμόγελο έδιωξε κάθε άλλη σκέψη!

-Ξανά πες το να το γράψουμε, φώναξαν, και τα μολύβια, άρπαξαν και πάλι φωτιά

Όταν τελείωσαν το γράψιμο των στοίχων, η Μαρία το ξαναδιάβαζε σκεφτική.

-Παππού, ρώτησε διστακτικά! Αφού είναι καλή η διαφορετικότητα, γιατί πολλοί ανησυχούν για τον αριθμό των ξένων που ακόμα έρχονται;

Και τα τρία τον κοίταζαν στα μάτια, έτοιμα να ρουφήξουν την κάθε λέξη που θα τους εξηγούσε τα αντιφατικά που έξω άκουγαν και όσων κι εδώ έμαθαν!

Ο παππούς, δίστασε για λίγο και με προσοχή ζύγιασε τα λόγια του!

-Όταν ζωγραφίζουμε με τις νερομπογιές, που βάζουμε τα χρώματα;

-Στην πλαστική παλέτα, απάντησαν μαζί!

-Και πως τα τοποθετούμε;

-Πρώτα, στην αριστερή υποδοχή βάζουμε το μαύρο είπε η Μαρία. Δίπλα βάζουμε τα μπλε, μετά τα κόκκινα, μετά τα κίτρινα, πάντοτε πρώτα το σκούρο και μετά το ποιο ανοικτό χρώμα και στο τέλος βάζουμε το λευκό!

-Μπράβο παιδιά μου! Έτσι είναι το σωστό και έτσι πρέπει να γίνετε! Το κάθε χρώμα πρέπει να μένει στη δική του θέση, απ’ όπου θα παίρνουμε λίγο την κάθε φορά, τόσο όσο μας χρειάζεται για να δημιουργήσουμε τις αποχρώσεις που ζωγραφίζουμε!”

“Τι θα συμβεί αν ανακατέψουμε όλα τα χρώματα μαζί; Θα μπορούμε μετά να κάνουμε μια σωστή ζωγραφιά;”

Τα παιδιά έμειναν για λίγο σιωπηλά.

Είχαν πολλές φορές ζωγραφίσει παρέα με το παππού, γνώριζαν, συνεχώς τους έλεγε να προσέχουν να μην λερώνουν τα χρώματα με λερωμένα πινέλα.

-Έτσι γίνεται και στη ζωή, το λέει και η λέξη: Ζωγραφική!”

-Τι είπαμε πως σημαίνει;

-Η γραφή της ζωής, απάντησαν όλα μαζί!

-Και η Γη που ζούμε, είδατε πόσο όμορφη είναι από το διάστημα;”

“Μια πελώρια παλέτα ζωγραφικής είναι, γιομάτη με υπέροχα χρώματα εδώ κι εκεί! Όσο τα χρώματα θα μένουν στη σωστή τους θέση, όσο θα αναμειγνύουμε λίγο κάθε φορά που είναι απαραίτητο, όσο δεν θα τα μπερδέψουμε όλα μαζί, όπως οι ανόητοι άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν με την παγκοσμιοποίηση, όλα τους θα προσφέρουν στο μέτρο που τους αναλογεί σε αυτή την ομορφιά, που κι εμείς θέλουμε να υπάρχει πάνω στη Γη!”

Έμεινε για λίγο σιωπηλός και μετά συνέχισε.

-Ο Θεός, ότι έκανε είναι σοφά φτιαγμένο! Οι άνθρωποι, με βοηθό την πλάνα δύναμη της επιστήμης, θαρρούν πως γνωρίζουν τώρα περισσότερα από τον Δημιουργό, κάνουν λάθος επανάσταση και όπως κάθε λάθος, θα το βρούμε σίγουρα εμπρός μας να μας τυραννά!”

-Τότε παππού, το ποίημα που γράψαμε δεν τα λέει όλα, κι όσα λέει, αν και σωστά, θα τα ερμηνεύουν όλοι με το λάθος τρόπο!

-Δίκαιο έχεις κουκλίτσα μου, είπε ο παππούς και τα μάτια του έλαμπαν από χαρά!”

“Τι προτείνετε να γράψουμε;”

Σε λίγο το ποίημα άλλαξε και η Μαρία το διάβασε δυνατά για να ακούσει και η γιαγιά!

 

Όσο και αν το θέλησα, όσο κι αν τ’ αγαπώ,

όσο και αν προσπάθησα, μόνο με το λευκό,

τίποτε το όμορφο, και τίποτε σωστό,

δεν μπόρεσα στη ζωγραφιά να δω!

 

Έψαξα χρώματα να βρω, διαφορετικά,

με το λευκό να αναμίξω,

μολύβια, έγχρωμα και λαμπερά,

στη χούφτα μου τώρα κρατώ,

και ξεκινώ, ξανά να ζωγραφίζω!

 

Τώρα, μπορώ! Κάθε γραμμή κοντά στην άλλη,

με χρώματα υπέροχα, φανταστικά,

προσέχοντας μην λερωθούν

κάνω την κάθε ζωγραφιά

 

Με λίγο χρώμα, όσο χρειαστεί κάθε φορά,

ζωγράφισα τη Γη, μαζί μ’ όλους εμάς

πολύχρωμο ματσάκι ομορφιάς,

εσύ κι εγώ, οι ευωδιές της Γης,

η ίδια η Ζωή!

Σχετικά άρθρα

Μικρές ιστορίες και ψυχωφελή παραμύθια | Το ποντίκι και το ρολόι

Παίξε και μάθε για τον πολιτισμό μας……online | 5 παιχνίδια για μάθηση και διασκέδαση!!!

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Το παιδί στο έργο του Τάσου Λειβαδίτη

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X