Sparmatseto
Projects Αφιερώματα

Tανγκό, ένας καθαρά ανδρικός χορός | Η αιρετική όψη ενός διάσημου χορού

Το τανγκό είναι γνωστό ως ένας κομψός χορός που λατρεύεται από την υψηλή κοινωνία, αλλά αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι ο χορός δεν προέρχεται από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Αντ’ αυτού, γεννήθηκε ανάμεσα σε πόρνες της κατώτερης τάξης στον πάτο της Αργεντίνικης κοινωνίας.

Τα πρώτα δημοσιευμένα ταγκό χρονολογούνται στη δεκαετία του 1870, υποδεικνύοντας ότι ο χορός ξεκίνησε ανεπίσημα την προηγούμενη δεκαετία, τη στιγμή που η Αργεντίνικη κοινωνία ήταν κυρίως ανδροκρατούμενη. Ένας λιμός στην Ευρώπη οδήγησε τις οικογένειες να στείλουν τους γιους τους στον νέο κόσμο για να βγάλουν λεφτά και αυτό το κύμα μετανάστευσης δημιούργησε μια ισχνή ισορροπία μεταξύ των φυλών στο Μπουένος Άιρες.

Μήπως όμως το τανγκό ξεκίνησε σαν ένας καθαρά ανδρικός χορός?

Μια πιο αιρετική άποψη υποστηρίζει πως το ταγκό γεννήθηκε σε κάποιο καράβι που βρισκόταν καθοδόν για τον νέο κόσμο, από κάποιους ναύτες Ιταλούς ή Ολλανδούς.

Φανταστείτε πως το 1870  η μετάβαση στην Αμερικανική Ήπειρο με πλοίο ήταν χρονοβόρα υπόθεση (περίπου 14 εβδομάδες=τρεισήμισι περίπου μήνες) και οι επιλογές διασκέδασης των ναυτών σε αυτό περιορισμένες. Προσπαθώντας λοιπόν να βρουν έναν τρόπο να περνάνε την ώρα τους άρχισαν να δείχνουν τις χορευτικές τους ικανότητες ξεκινώντας από τους παραδοσιακούς χορούς της πατρίδας τους. Επειδή όμως οι χώροι του πλοίου ήταν περιορισμένοι έπρεπε να βρουν ή να εφεύρουν έναν χορό ώστε να συμμετέχουν τουλάχιστον δυο χορευτές την φορά. Αγκαλιασμένοι λοιπόν και σεβόμενοι ο ένας τον άλλο ξεκίνησαν αυτό το ιδιαίτερο χορό που έμοιαζε με βαλς, «πρόγονο» του σημερινού ταγκό που αν τον αναλύσουμε μπορούμε να του δώσουμε μια λογική εξήγηση ύπαρξης.

Το τελετουργικό:

Οι χορευτές έπρεπε να αποδέχονται ο ένας την προσωπικότητα του άλλου. Αλληλοεξαρτούμενοι έτσι από την καθημερινότητα τους στο καράβι, την εκτίμηση τους την έβγαζαν και στο χορό. Καθαροί και ντυμένοι με τα καλά τους, έδιναν στο χορευτικό τους ζευγάρι την προσωπικότητα και τον σεβασμό τους καθ’ όλη την διάρκεια του «τελετουργικού».

Τα βήματα:

Σε αυτούς τους μικρούς χώρους τα βήματα των χορευτών θα έπρεπε να προσαρμοσθούν στην επιφάνεια του καραβιού. Βήματα μπρος και πίσω που δεν υπερβαίνουν τα δυο με τρία στη σειρά, στροφές γύρω από τον άξονα τους και πόδια που μπλέκουν το ένα με το άλλο θεωρούνται ιδανικά για να εκφράσουν συναισθήματα και περηφάνια.

werner22brigitte-Tango couple

Ο χορός άρχισε να γίνεται όλο και πιο δημοφιλής στα στέκια των ναυτικών στα διάφορα λιμάνια της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα στην Αργεντινή όπου τώρα οι ναύτες άρχισαν να τον χορεύουν και εκτός καραβιού, σε δρόμους και στα κακόφημα στέκια που σύχναζαν.

Οι άνδρες ασκούνταν μεταξύ τους τελειοποιώντας το ύφος και το ιδιόρρυθμο αυτό βαλς, εντυπωσιάζοντας με αυτό τον τρόπο τις γυναίκες οι οποίες αναζητώντας τρόπους να τους προσεγγίσουν άρχισαν κι αυτές να συμμετέχουν σ’ αυτόν.

Η πορνεία στα λιμάνια του κόσμου και ιδιαίτερα του Μπουένος Άιρες ήταν ευρέως διαδεδομένη. Οι πόρνες και οι «προστάτες» τους άρχισαν να «εκπαιδεύονται» μεταξύ τους για να είναι έτοιμες όταν αριβάρει κάποιο πλοίο και οι ναύτες ψάχνουν για ντάμα στο χορό μιας και είναι πιο επιθυμητό γι’ αυτούς η γυναικεία συντροφιά από το ποδοπάτημα ενός μουσάτου με ένα τσιμπούκι στο στόμα που βρωμοκοπά ρούμι η ανάσα του.

Αρχικά το τάνγκο θεωρήθηκε σκανδαλώδης χορός για τις σεξουαλικές του συσχετίσεις

Αλλά εκείνοι που τον αγκάλιασαν ήταν εκείνοι που τον θεωρούσαν έκφραση του Αργεντίνικου πολιτισμού. Τις επόμενες δεκαετίες συνεχίστηκε η παράδοση των ανδρών που χορεύουν μαζί, με τους πατέρες να διδάσκουν στους γιους τους τα κατάλληλα βήματα μέσα από την οικογενειακή στέγη. Οι πατεράδες πίστευαν πως το τάνγκο ανήκε εν μέρει στο σπίτι, επειδή στις αρχές του 20ου αιώνα οι δρόμοι ήταν βρώμικοι, σκοτεινοί και άσεμνοι. Οι πατέρες το θεωρούσαν πολιτιστικό τους καθήκον να μεταβιβάσουν την παράδοση του τάνγκο στα παιδιά τους γιατί κατάλαβαν ότι ήταν ένας χορός της Αργεντίνικης παράδοσης.

Bernard-Verougstraete-Argentine tango

Η  χρυσή εποχή του τανγκό ήρθε στη δεκαετία του 1940 όταν ο χορός έφθασε στο ζενίθ και ανέβηκε στη κορυφή της κοινωνικής ζωής του Μπουένος Άιρες. Παρότι οι άνδρες και οι γυναίκες χόρευαν μαζί σε κοινωνικές εκδηλώσεις, που ονομάζονταν Μιλόνγκας, μεγάλο μέρος της κοινωνίας ήταν ακόμα εξαιρετικά συντηρητικό που σήμαινε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες έπρεπε ακόμα να ασκούν πρακτική με μέλη του ιδίου φύλου.

Η παράδοση που ήθελε αποκλειστικά τους άνδρες να ασχολούνται με το ταγκό συνεχίστηκε μέχρι την δεκαετία του 1950 σχεδόν για έναν ολόκληρο αιώνα.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 η οικονομία της Αργεντινής κατέρρευσε και η χώρα πέρασε 30 χρόνια διαφθοράς, ύφεσης και καταπίεσης. Οι κοινωνικές εκδηλώσεις και μαζί τους, το τάνγκο, απαγορεύθηκαν.

Μόλις επέστρεψε το τανγκό στα μέσα της δεκαετίας του ’80, οι φεμινιστικές ομάδες απέρριψαν την έννοια του διαχωρισμού των φύλων κάνοντας το τανγκό χορό που τα δύο φύλλα μπορούν πλέον από κοινού να συμμετέχουν μαζί σ’ αυτόν.

Σχετικά άρθρα

CHRISTIE’S: δημοπρασία έργων της συλλογής του George Michael

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Καλλιόπη Παπακώστα: είμαι κοντά στην ανακάλυψη του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ειρήνη και αλληλεγγύη στην ποίηση του Γιώργου Κωτούλα

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X