Sparmatseto
Βιβλίο

Τίτλος και υπογραμμός…

Δυο λεπτά χέρια σαν από μηχανής θεός φροντίζουν να τοποθετήσουν το ένα δίπλα στο άλλο. Προσεκτικά κουνά το ένα λίγο πιο δεξιά και το άλλο προς το κέντρο και αριστερά. Τα βλέμματα πυκνώνουν – ζευγάρια ματιών παρατηρούν-κάποια πιο εξεταστικά σμίγουν τα φρύδια τους, άλλα πιο περίεργα αναζητούν πληροφορίες για το θέαμα και κάποια άλλα μένουν στο θαυμασμό. Ταιριάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους. Όσο τα κοιτώ σκέφτομαι πως φόρεσαν τα καλά και επίσημά τους. Έμειναν εκεί στο επίκεντρο των συζητήσεων.

Σιγά – σιγά το μούδιασμα υποχωρεί, η αμηχανία γίνεται θρόισμα, ψίθυροι, ήχος, λέξεις….

Όπως τα κοιτώ ο εκ δεξιών στέκεται προσοχή, έχει ορθώσει το ανάστημά του, το σώμα του δείχνει να μη φοβάται το χρόνο, εξάλλου αυτός είναι μια ανθρώπινη επινόηση. Εξ αριστερών πάλι διακρίνω τη νιότη, την αθωότητα, την ομορφιά. Όλα μαζί μέσα σε μια διάφανη μπάλα που μοιάζει με αγκαλιά. Οι εύθραυστοι πράσινοι βλαστοί στο μισό τους καταδύονται στο ύδωρ, στο άλλο μισό παιχνιδίζουν με το φως, στις άκρες τους τρυφερά στέκονται τα άνθη απολαμβάνοντας τη δροσιά και την πράσινη φωλιά που δημιουργούν τα φύλλα τους.

Ένα παράξενο ζευγάρι σε θέα. Ένα βιβλίο και ένα γυάλινο βάζο με άγριες ανεμώνες. Η κοπέλα που ήδη έχει απομακρυνθεί από τη βιτρίνα σίγουρα δεν είναι η συγγραφέας του βιβλίου. Το πρόσωπο και οι κινήσεις της έδειχναν πως χαιρόταν.

Χωρίς δισταγμό περνάω το κατώφλι του βιβλιοπωλείου, απλώνω το χέρι , το χωρίζω για λίγο από το ταίρι του.  Οι κόρες των ματιών μου γλιστρούν στο οπισθόφυλλο. Το επανατοποθετώ στη θέση του και στη συντροφιά του και αναζητώ το ίδιο βιβλίο στις προθήκες. Με προλαβαίνει η ευγενική ύπαρξη και μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι καθώς μου το προσφέρει. Το κρατάω απαλά χωρίς να το πνίγω με τα δάχτυλά μου. Φεύγοντας αφήνω μια γενναιόδωρη ματιά στο ζευγάρι της βιτρίνας.

Δε βιάζομαι να φτάσω σπίτι. Βιάζομαι όμως να φτάσω στο ανθοπωλείο. Δεν θα χρειαστεί να χάσω χρόνο προς αναζήτηση. Ξέρω τι θέλω. Ευχαριστημένη και γι’ αυτήν μου την επιλογή ξεκινώ ήδη το νοητό μου ταξίδεμα. Οι σκέψεις μου περί τίνος πρόκειται γίνονται λικνίσματα στο χορό των νεράιδων. Οι αυθόρμητοι συνειρμοί σκάνε σαν μπουμπούκια της άνοιξης. Η φαντασία μου αρχίζει τα δικά της σενάρια…. Για την υπόθεση, για τη συγγραφέα, για τον τίτλο.

Παρατείνω την αγωνία μου κι άλλο και το λίκνισμα των νεράιδων με Vivaldi.

Χωρίς ανάσα πια καταδύομαι γυρνώντας αποφασιστικά το εξώφυλλο. Το βάζο δίπλα μου μοιάζει με σκάφανδρο, τα μάτια μου ανοιγοκλείνουν όπως οι πεταλούδες τα φτερά τους και να συνεχίζω να βουτώ για τα καλά στην υπόθεση. Η αλμύρα του νερού δεν αργεί να ενεργοποιήσει το αισθητήριο της γεύσης μου και εγώ συνεχίζω να γυρνώ τις σελίδες … ο χρόνος έχει λύσει τα δεσμά του ως προς εμένα-είμαι εκεί παρούσα όπως και ο Αλέξης που θα του ήταν εύκολο να με βγάλει από την υπόθεση ως δικηγόρος- δεν το κάνει και δεν το επιζητώ! Η Αμέλια μοιάζει σαν γοργόνα στο βυθό, τα μαλλιά της κινούνται αργά και εγώ εξακολουθώ να καταδύομαι , γυρνώ τις σελίδες χωρίς να την ενοχλήσω- δε θέλω όμως ούτε να την τρομάξω-τρομάζω όμως από την Ευρυδίκη. Όχι μη βάζει ο νου σας πως είναι φοβερή στην όψη.

agries-anemonew-sparmatseto (2)Η συγγραφέας έχει καταφέρει να κάνει μια φοβερή ανατροπή στην ιστορία. Το γύρισμα των σελίδων δημιουργεί κύματα. Κύματα ψηλά που με λούζουν με ψυχολογικές εναλλαγές. Κύματα που με γαληνεύουν και γλείφουν την αναγνωστική μου απόλαυση. Κύματα που κινούνται στις δεξιές σελίδες, κύματα που κινούνται στις αριστερές.  Μέσα σ’ αυτόν τον χάρτινο ωκεανό, η παλίρροια δημιουργεί κίνηση ακόμη και στο βάζο που στέκεται δίπλα μου και οι ανεμώνες ρουφούν το νερό και λυγίζουν ακόμη περισσότερο τον πράσινο κορμό τους!

Ακούγονται πουλιά να κελαηδούν , οι χτύποι της καρδιάς γίνονται πιο δυνατοί, οι ανάσες γίνονται πιο βαθιές, ανακουφιστικές και τα πουλιά εξακολουθούν να κελαηδούν. Κλείνω το βιβλίο και είμαι σίγουρη πως η συγγραφέας στην εσωτερική τσέπη από το πανωφόρι της δεν έχει σημειωματάριο αλλά ένα μικροσκόπιο συμπεριφορών. Το γυάλινο κάτοπτρο του τη βοηθά για την ενδελεχή παρατήρηση των ανθρώπων. Ίσως μέσα από αυτό το γυάλινο κάτοπτρο να μπορεί να ακούει και τις σκέψεις τους. Στις καθημερινές τις βόλτες δεν ακολουθεί την ίδια διαδρομή ακόμη και αν χρειαστεί να περπατήσει στους ίδιους δρόμους. Η ανάγνωση για αυτήν δεν είναι μόνο μυστήριο , δεν είναι μόνο ψυχαγωγία. Το αποδεικνύει η συγγραφή του ψυχολογικού θρίλερ της.

Πριν αποτυπώσει την ιδέα της, ασχολήθηκε με περισσή υπομονή στην έκθεση των χαρακτήρων διαμορφώνοντας έτσι τις προσωπικότητες τους ώστε να δημιουργήσει αληθοφάνεια. Καρέ – καρέ έκανε τις ανεμώνες άγριες .

Στο ασπρόμαυρο εισιτήριο η ισορροπία των χρωμάτων φέρνει την αρμονία, οι ήρωες κουβαλάν τη λύτρωση, η πλοκή απελευθερώνει το φόβο και ο αναγνώστης απολαμβάνει τη γρήγορη εξέλιξη της ιστορίας. Στη μυθολογία λένε πως μητέρα όλων είναι η φαντασία. Στη συγγραφή μητέρα όλων είναι η ενσυναίσθηση. Η κυρία Γιάννου κατάφερε να μας μεταγγίσει και το συναισθηματικό και το ψυχολογικό υπόβαθρο των ηρώων της με τρόπο ευκρινή και ευφάνταστο ταυτόχρονα. Με μαεστρία ταλάνισε το καλό και το κακό , το όμορφο και το άσχημο, το φωτεινό και το σκοτεινό, τον ήχο και τη σιωπή, τη ζωή και το θάνατο.

Σε αυτόν τον ρυθμό πάνω κάτω και πάλι πάνω άνοιξε τα φτερά της για τον κόσμο των ιστοριών με την πρώτη δημόσια κατάθεσή της. Στον κόσμο αυτό ο χρόνος είναι άχρονος και η ζωή ατέλευτη.

Εύχομαι ολόκαρδα οι αναγνώστες να το χαρούν, να το απολαύσουν και να το συζητήσουν με τους φίλους τους.

Κυρία Ευαγγελία Γιάννου εύχομαι οι Άγριες Ανεμώνες και το ταξίδι σας στη δημιουργία να ανατροφοδοτείται πάντοτε από το ανθρώπινο πρίσμα. Η παρατήρηση σας στην καθημερινότητα και η παραμυθία της δημιουργίας να γίνουν η πυξίδα σας στη σύνθεση των ιστοριών σας στο μέλλον…

Σχετικά άρθρα

Ο “Κόμπος” της Ζωής Μπόζεμπεργκ “: Ένα μυθιστόρημα που με συντάραξε

Ποιήματα για τη μέρα της μάνας

«ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ» του Διαμαντή Στ. Τριαντάφυλλου

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X