Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Να έχεις να πεις “100” και να τα λες με “2”

Θα μπορούσα να ξεκινήσω  προσπαθώντας  ν’ αναλύσω και να κατηγοριοποιήσω την ποίηση της Μαρίας Μουσοπούλου, ν’αρχίσω τις κατατάξεις, να πω αν η ποίηση της είναι σουρεαλιστική -που δεν είναι-  αν έχει στοιχεία ρομαντισμού- που τον συναντάς σε αρκετά σημεία- αν αιωρείται μέσα της ο υπαρξισμός, μα μια τέτοια προσέγγιση δεν θα με ικανοποιούσε. Συνηθίζω να αποκαλώ τον εαυτό μου “storyteller” ,  μου αρέσει να αφηγούμαι ιστορίες  και να επικοινωνώ στο κοινό το συναίσθημα που εξέλαβα εγώ από το κάθε έργο με το οποίο έχω έρθει σε επαφή, στην προκειμένη περίπτωση με το έργο  Μαρίας.

 

Η γνωριμία

Τη Μαρία την συνάντησα πριν δύο χρόνια σε κάποιες  βραδιές “συγγραφικές” που οργάνωνα, όπου άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ μας συναντιόμασταν, θέταμε ένα ζήτημα και έπειτα γράφαμε πάνω σε αυτό. Στην αρχή αυτή η συνάντηση διαρκούσε ένα δίωρο, έπειτα ξεπεράσαμε τις τέσσερις ώρες και αφού ολοκληρώναμε τις γραφές μας, διαβάζαμε ο ένας στον άλλο αυτά που είχαμε αραδιάσει στο χαρτί.  Όταν η Μαρία διάβασε το κείμενό της, μας καθήλωσε. Συνεπώς εγώ την  γνώρισα ως συγγραφέα και είχα εντυπωσιαστεί. Ένας άνθρωπος με πλήρη συστολή, όταν μιλούσε για τον εαυτό της,  με ένα μεγαλείο όμως στο γραπτό. Πίστευα πως αυτό δεν μπορούσε να το αποφύγει  μιας και η καταγωγή της, οι ρίζες της δεν θα την άφηναν δίχως σημάδι. Πέρασε καιρός ώστε να ξεκλειδωθεί και να αποκαλύψει πως γράφει ποίηση, ουχί να αποδεχτεί τον τίτλο “ποιήτρια” .  Η πρώτη μου επαφή με τις ποιητικές της συνθέσεις ήταν από την πρώτη της ποιητική συλλογή (από τις εκδόσεις Σπανίδη) “…σαν βροχή…”, με το ποίημα “Πανδώρα” που καθόρισε τη στάση μου απέναντι στο έργο της.

 

(Παραθέτω τους αγαπημένους στίχους)

Σ’ ένα νοσοκομείο κι εγώ έτσι τώρα

καλούμαι να γράψω το δικό μου έπος

με ημικρανία, εγκεφαλική παράλυση και ζάλη

με μια νεκρή αγάπη για συντρόφι

και περιμένοντας γυμνή να λάμψει

η κατασκότεινη πολύτιμη αλήθεια, Σωκρατική ή μη

δεν έχει σημασία.

Απλά αλήθεια να ‘ναι.

 

Η Μαρία Μουσοπούλου εναποθέτει το συναίσθημα στο χαρτί και στο μεταφέρει με έναν πολύ δικό της τρόπο, με απλό λεξιλόγιο (που είναι σημαντικό αυτό και το συναντούμε στη σύγχρονη ποίηση, ευτυχώς), έτσι ώστε το κοινό να έρθει σε επαφή με τις εικόνες που δημιουργεί μέσα από κάθε της στίχο. Θυμίζει μια αλήθεια ανάμεσα στη Γώγου που συνομιλεί με την Sexton και μαζί  συναντούν την Bishop , χωρίς να επιδιώξω καμία ταύτιση. Η ταύτιση έρχεται ανώδυνα όταν συνειδητοποιείς πως και αυτές οι ποιήτριες όπως και η Μαρία ξεγυμνώνονται, ξεκοκαλίζονται μπροστά σου, δεν τους αφορά σε πρώτο επίπεδο να επικοινωνήσουν μαζί σου, αλλά για να ξορκίσουν τα δικά τους πάθη, να τ’αποτινάξουν από πάνω τους . Η ποίηση της Μαρίας κλείνει μέσα της το θάρρος που δεν έχουμε εμείς ώστε να ειπωθούν εκείνα που δεν θα λέγαμε ποτέ, μέσα σε κάθε λέξη  κατορθώνει να μηδενίσει το δικό της εγώ και ο αναγνώστης να δει μέσα στο έργο της, το δικό του εγώ.

 

blema-xanthi-sparmatseto
Από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής “ΒΛΕΜΜΑ ΕΝΔΟΝ”

 

Ο άνθρωπος -ποιητής κρύβει μέσα του κάτι μαγικό,  με “μαθηματική ακρίβεια” όπως συνηθίζω να την αποκαλώ.  Ένας συγγραφέας έχει να πει “2”   και τα λέει με “100” ενώ ένας ποιητής έχει να πει “100” και τα λέει με “2” και σου προκαλεί “1.000” μέσα από τις εικόνες που δημιουργεί. Αυτό ακριβώς συναντούμε και στην ποίηση της Μαρίας. Στις ποιητικές της συνθέσεις βλέπουμε ένα ευρύ φάσμα: από ποιήματα με συγκεκριμένο ρυθμό έως λέξεις αραδιασμένες σε μια θέση που έχουν την ικανότητα να σου ξυπνήσουν τις δικές σου ανησυχίες. Παραθέτει με χειρουργική ακρίβεια πολιτικά μηνύματα ενώ από την άλλη παραδίδει  τον συναισθηματικό της κόσμο,  όπως στους  πρώτους στίχους,  από το πρώτο ποίημα, της δεύτερης ποιητικής της συλλογή “Βλέμμα ένδον” .

Καμιά φορά πηγαίνω στο παράθυρο

 και τραβάω την κουρτίνα.

Προσποιούμαι πως κάποιον περιμένω.

Προσπαθώ εναγωνίως να πείσω

τον εαυτό μου πως

άργησες κιόλας.

Προχθές αγκυλώθηκε
το χέρι μου  κρατώντας την

κουρτίνα…

Στην ποίησή  της η απουσία, η αναμονή και η απώλεια παίρνουν μορφή, οι λέξεις γίνονται εικόνα: ένα παράθυρο με ένα χέρι. Έτσι φανταζόμουν και εγώ την αναμονή μα δεν έβρισκα ποτέ τα κατάλληλα λόγια για να την εκφράσω. Η Μαρία Μουσοπούλου δίχως καμία προσπάθεια μας τοποθετεί  στους χώρους της και την ευχαριστούμε για αυτό.

Σχετικά άρθρα

Ελένη Δημητριάδου Εφραιμίδου: η ποιήτρια της Ξάνθης

Θανάσης Μουσόπουλος

Παπίκιον Όρος – Το “Άγιον Όρος” της Θράκης

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Βασιλική Νευροκοπλή: “Τα παραμύθια παραμένουν πάντα επίκαιρα”

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X