Sparmatseto
Βιβλίο

Ποιήματα για τη μέρα της μάνας

Επιμέλεια: ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

 

[Η 2η Κυριακή του Μάη είναι αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα τις Μητέρας. Το 1914 καθιερωνόταν για πρώτη φορά η Ημέρα τις Μητέρας ως εθνική εορτή στις ΗΠΑ.]

 

Με την ευκαιρία των 100 χρόνων Ελευθερίας της Ξάνθης επέλεξα ποιήματα δύο ξανθιωτών και μιας ξανθιώτισσας. Τιμητικά παραθέτουμε το ποίημα ενός Παλαιστινίου- του βασανισμένου και αδικημένου λαού.

 

 

 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Τρομαγμένοι

ρωτήσαμε τη μάνα τις μήπως

έρχεται να σαρώσει ο εχτρός

τη σοδιά τις και πάλι.

Χαμογέλασε τις μόνο οι μάνες

ξέρουν να χαμογελούν στα παιδιά τις.

Σφόγγιξε με τα χείλια τις

απ’ το μέτωπό τις την αγωνία

«Ησυχάστε» τις είπε

με την αλάθητη πείρα τις,

«δεν είναι ποδοβολητό.

Είναι ο ουρανός που βροντά, ησυχάστε!

Ανοίχτε τα στήθια

χαρείτε τη βροχή που θα έρθει».

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΤΑΚΗ

Βιογραφικό αλφαβητάρι
της μητέρας μου

(Αποσπάσματα)

Όλες τις λέξεις και τα γράμματα της γης
δώσε μου, μούσα,
και πάλι δε θα φτάνανε,
καινούργια πρέπει να βρεθούν
για ν’ αποδώσουν
της μάνας μου τις αρετές και τα κάλλη.

Αφοσίωση αιώνια

Βάσανα αγιοποιητικά

Γέννες ζείδωρες τέσσερες
………………………
Υπομονή της Παναγιάς

Φυλαχτό μας ο ίσκιος σου

Χαράς αιτία  τ’ άγγιγμά σου

Ψωμί ζεστό ο κόρφος σου
κι Aνάσταση

Ωραιότητας μνήμη
η νιότη σου

Καμαρώνω
να μου λένε
πως σου μοιάζω
Μητέρα!

 

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ξέρεις πως μέσα σου κρατάς

τον πόνο τις αιώνιας μάνας

που στον κόρφο τις κρύβει

την αιώνια άνοιξη

ή καλύτερα

αυτό που θα φέρει τον άνθρωπο του

ανθρώπου το κάλλος.

 

«Το ψωμί της μάνας μου»  του Παλαιστίνιου ποιητή Mαχμούτ Νταρουίς

“Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί”

Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου
Ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της
Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις
Μέρα τη μέρα
Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου
Την ώρα του θανάτου μου
Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου
Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα
Βάλε με σα μαντήλι στα βλέφαρά σου
Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
Που την αγίασαν τα βήματά σου
Δέσε μας μαζί
Με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά σου
Με μια κλωστή που κρέμεται από το φόρεμά σου
Μπορεί να γίνω αθάνατος
Μπορεί να γίνω Θεός
Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου
Αν καταφέρω και γυρίσω
Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου
Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου στην ταράτσα του σπιτιού σου
Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά.

 

Σχετικά άρθρα

ΒΛΕΜΜΑ ΕΝΔΟΝ από τη Μαρία Μουσοπούλου

Βασίλειος Μακέδος

Το περιοδικό Θρακικά Χρονικά διαθέσιμο στο διαδίκτυο

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο “Κόμπος” της Ζωής Μπόζεμπεργκ “: Ένα μυθιστόρημα που με συντάραξε

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X