Sparmatseto
Projects Πρόσωπα

Θρησκεία και Τέχνη.

Η σχέση μεταξύ θρησκείας και τέχνης δεν είναι αντιφατική. Υπάρχει μεταξύ τους μια συγγένεια και μια περίεργη αμοιβαιότητα. Και η θρησκεία και η τέχνη μας μεγαλώνουν και ξυπνούν μέσα μας την προσπάθεια προς έναν ιδανικό κόσμο. Αλλά αν η αισθητική αφοσίωση επιδιώκει κυρίως μια καλλιτεχνική εικόνα του ιδανικού κόσμου, τότε η θρησκευτική αίσθηση διψά για τη ζωντανή κοινωνία με τον Θεό, την πηγή της κάθε τελειότητας. Το αισθητικό συναίσθημα, που είναι υπό την επίδραση της ενατένισης ενός καλλιτεχνικού έργου ή της ομορφιάς της φύσης, δημιουργεί μόνο μια αόριστη ώθηση στην ψυχή μας σε έναν ανώτερο κόσμο, αλλά η θρησκευτική αίσθηση ανοίγει στην ψυχή μας τη δυνατότητα της ζωής της κοινωνίας με τον Θεό μέσω της προσευχής και των μυστηρίων. Η υποκατάσταση του θρησκευτικού συναισθήματος με το αισθητικό συναίσθημα είναι μια μεγάλη και επιβλαβής παραμόρφωση, που ονομάζεται στον ασκητισμό ως “ψευδαίσθηση”.

Τα κοινά μεταξύ της θρησκείας και της τέχνης είναι ότι και οι δύο προσπαθούν να εκφράσουν μια ιδέα όχι σε μια αφηρημένη μορφή (όπως για παράδειγμα, στη φιλοσοφία και την επιστήμη), αλλά σε μια συγκεκριμένη οπτική έκφραση.

Hieronymus Bosch’s “The Garden of Earthly Delights” (1500-1505)

Στη θρησκεία, όπως και στην τέχνη, μια ξεκάθαρη ιδέα είναι επενδεδυμένη με την αντίστοιχη κάλυψη μιας εικόνας, τόσο καθαρή όσο και όμορφη. Χάρη σε αυτή την ποιότητα, όλα τα πνευματικά συναισθήματα του ατόμου συμμετέχουν στην πνευματική σκέψη της ιδέας. Η δογματική και ηθική κατανόηση της εκκλησίας δεν είναι μόνο ντυμένη με τις εικόνες της λεγόμενης καλής τέχνης και τα όμορφα άμφια, αλλά συμβολίζεται στην μεγαλοπρέπεια της τελετουργικής μορφής των υπηρεσιών.

Καμιά αρχαία θρησκεία δεν ήταν ιδιαίτερη στον συμβολισμό της, αλλά ο χριστιανισμός δείχνει ότι αποτελεί εξαίρεση από το βάθος του και την ανεξάντλητη στην ποικιλία και τον πλούτο των συμβολικών εικόνων. Τα “μυστήρια της μελλοντικής εποχής” εκφράζονται σε μια περιττή γλώσσα, τη σιωπή, τόσο ορατή όσο και αόρατη.

η φιλοσοφία μας διδάσκει ότι η θρησκεία ήταν το πρώτο λίκνο της τέχνης

Ivan Mikhaĭlovich Andreyev (1894-1976)

Η θεωρία με την οποία η θρησκεία και η τέχνη χαρακτηρίζονται ως κατά κύριο λόγο εχθρικές μεταξύ τους θα πρέπει να θεωρηθεί ως εσφαλμένη. Αυτή η εχθρότητα αρχίζει μόνο όταν παραμορφώνεται η ουσία της θρησκείας (όπως για παράδειγμα στον Μανιχαϊσμό που θεωρούσε τη μητέρα του κακού ως ανεξάρτητο ον) ή όταν η μορφή της τέχνης δεν αντιστοιχεί στη θρησκευτική ιδέα.

Μια εχθρική στάση απέναντι σε όλες τις εικόνες και τις μορφές τέχνης στη σχέση τους η εκκλησιαστική λατρεία οδήγησε στο δικό της χρόνο στο εικονοκλάστημα.

Η χριστιανική εκκλησία δεν απορρίπτει την τέχνη. Ο χριστιανισμός είναι μια θρησκεία ενός που ενσαρκώνει τον Θεό, τον Χριστό, στον οποίο εμφανίστηκε “ολόκληρη η πληρότητα του θεού”. Έχοντας καθαγιάσει τη σάρκα και έχοντας καταδικάσει την αμαρτία στη σάρκα, ο Χριστιανισμός ευλόγησε τις διάφορες μορφές τέχνης για χριστιανική λατρεία, έχοντας καταδικάσει μόνο την αμαρτία στην τέχνη. Η αμαρτία της τέχνης αρχίζει όπου σταματάει η θεϊκή της προέλευση και αρχίζει να υπηρετεί το κακό.

Κείμενο βασισμένο σε σκέψεις του Ρώσου Συγγραφέα/Θεολόγου Ivan Mikhaĭlovich Andreyev.

Ivan Mikhaĭlovich Andreyev (1894-1976)

Σχετικά άρθρα

Παίξε και μάθε για τον πολιτισμό μας……online | 5 παιχνίδια για μάθηση και διασκέδαση!!!

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Urban Art | Ένας προϊστορικός τρόπος έκφρασης

Συν-κινήσεις από τον Διογένη Παπαδόπουλο

Ανθή Κοσμά

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X