Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Ειρήνη και αλληλεγγύη στην ποίηση του Γιώργου Κωτούλα

Πέρασαν ήδη, χωρίς να το πολυκαταλάβουμε δύο χρόνια από τη φυγή του φίλου και συνεργάτη Γιώργου Κωτούλα. Τον είχαμε συνοδοιπόρο και στήριγμα στους αγώνες για έναν καλύτερο, δικαιότερο και ομορφότερο κόσμο.

Ο Γιώργος Κωτούλας γεννήθηκε το 1956 στο Μικρόβαλτο Κοζάνης και από το 1982 έζησε μόνιμα στην Ξάνθη. Έφυγε από τούτη τη ζωή αιφνιδίως στις 4 Μαρτίου 2017. Σπούδασε στον ‘Ευκλείδη’ Θεσσαλονίκης και εργαζόταν στη Δ.Ε.Υ.Α. Ξάνθης. Ιδρυτικό και βασικό μέλος του Δικτύου Λόγου και Πράξης. Εξέδωσε έξι ποιητικές συλλογές και ένα θεατρικό, πολλοί στίχοι του μελοποιήθηκαν. Ο Γιώργος Κωτούλας γράφει καθώς συμβαίνουν διάφορες καταστάσεις και δημοσιεύει τα δημιουργήματά του αφού ολοκληρώσει μια ικανή ομάδα ποιημάτων, χωρίς πάντως τα βιβλία του να είναι ‘ημερολόγια’, είναι αποτυπώματα πόνου.

Μέσα από κείμενα και στίχους του ίδιου του Γιώργου Κωτούλα θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε δύο βασικά θέματα – άξονες της ποίησις του: Ειρήνη και Αλληλεγγύη.

 

Δύο βασικά θέματα – άξονες της ποίησης του Γιώργου Κωτούλα είναι η Ειρήνη και η Αλληλεγγύη

Πώς βλέπει τη δημιουργία του, για ποιο λόγο παλεύει: «Το στοίχημα της αναγέννησης πρέπει να κερδηθεί. Κλειστά τα μάτια μας λοιπόν σαν βλέπουμε το μηδέν, και κλειστά τα αυτιά μας σαν ακούμε το δεν. Ώρα να ανηφορίσουμε τα σκαλιά». Και αλλού: «Θα πρέπει η μνήμη, η κρίση, η σοβαρότητα και ο καλός αγώνας να αποκτήσουν κομμάτι του χρόνου μας». Ο Γιώργος δεν χαρακτηρίζεται στον αγώνα του για ατομικισμό: «Είναι ευλογία η παρουσία σου στο όνειρο πολλών ανθρώπων μα και στου ενός… Είναι ευλογία να αγωνίζεσαι για το κοινό καλό».

Όσον αφορά την ποίησή του, σημειώνει ότι «Η ποίηση έχει την δυνατότητα να περπατάει ή να καλπάζει σε δρόμους καλοφτιαγμένους μα και σε καλντερίμια. Σε μονοπάτια του δάσους όπου τα πουλιά τραγουδούν, οι σκιές δροσίζουν, τα ζώα αποσύρονται διακριτικά ή αναμετρούν τις δυνάμεις τους».

Ο Γιώργος Κωτούλας αγαπά τη φύση σε όλες τις εκφάνσεις. Μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση πώς ενσωματώνει τον άνθρωπο στην υπόλοιπη φύση. Ένας, θα έλεγα, γλυκός νατουραλισμός. Ο χώρος και ο χρόνος του ανθρώπου σε μια διαρκή αλληλεξάρτηση.

Η Ειρήνη και η Αλληλεγγύη ακριβώς δηλώνει την ενύφανση του ανθρώπου στο κοσμικό παιχνίδι.

Α
Σκύψε να πάρουμε δυο πέτρες και δυο ξύλα / κι ας φτιάξουμε μαζί ένα παγκάκι κυκλικό / αντικριστά να έρχονται τα μάτια με τα μάτια / κι ας γίνονται κουβέντες με φίλο ή εχθρό

Β
Για να θυμάσαι πάντα / το χρέος σου στους άλλους / στον εαυτό σου, στο χώρο σου / στο χώμα, στο νερό, στον αέρα / ήρθε η ώρα σου / η ώρα του τελετουργικού / η ώρα του σημαδιού

Γ
Βοηθείστε με / να σταματήσω το πάγωμά μου, που φέρνει αδιαφορία / το σάστισμά μου που καθηλώνει την κίνηση / τη βουβαμάρα μου που σκοτώνει το τραγούδι / Δώστε με χώρο να ζήσω μαζί σας.

Δ

Σήμερα κιόλας γίνε δραπέτης / Γρήγορο το άλογο / Καβάλησέ το / Κάλπασε το βλέμμα σου στο παρόν και στο μέλλον / Φόρεσε μαντήλι στο λαιμό και ζωνάρι στη μέση σου / Ανέμισε την ψυχή σου / Καθαρόαιμο το άλογο / καθαρόαιμος εσύ / καθαρόαιμα τα όνειρα.

Ε
Είμαστε ακόμη ζωντανοί / είμαστε ακόμα ικανοί / είμαστε όλοι μαζί / κανείς μας πατροκτόνος / κανείς αδελφοκτόνος.

ΣΤ
Η διεύθυνση κατακόρυφη / ξυπνητός είμαι / Τα στήθη παρατεταγμένα χωρίς τον παιδαριώδη φόβο της σκιάς./ Ξυπνητός είμαι./ Τόξο μου ουράνιο. / Χορδή μου γήινη. / Βέλος μου αέρινο / Ξυπνητός είμαι.

Ζ
Δεν θέλω μεγαλεία και δόξα μου λες / Δεν θέλω τα κλεμμένα μου από τους βαρβάρους / Θέλω μονάχα να σταθώ στα πόδια μου, / θέλω να ζήσω. / Να συνεχίσω να υπάρχω.
Κλείνοντας τον περίπατό μας στον κήπο του Γιώργου, δύο στίχοι του που χαρακτηρίζουν τη στάση του στη ζωή, στάση αγάπης και προσφοράς, στάση ειλικρίνειας και βαθιάς πίστης.

Πόσο ανάγκη έχω τον καλό σας λόγο

Σημαιοφόρος το αίσθημα ευθύνης

Αισθάνομαι πολύ τυχερός που συνάντησα και συμβάδισα για τόσα χρόνια με τον Γιώργο Κωτούλα. Το έργο και το παράδειγμά του είναι διαρκές και φιλάνθρωπο.

Σχετικά άρθρα

Δυο αιώνες από την επανάσταση του 1821: ο Γιάννης Βλαχογιάννης και τα διηγήματα του (μέρος 3)

Θανάσης Μουσόπουλος

Takis: Κόσμος σε Κίνηση

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Η πρώτη ποίηση και «οι πρώτες φλόγες» του Στέφανου Ιωαννίδη (1923 – 2001)

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X