Sparmatseto
Εικαστικά Παιδί

Χωρίς λέξεις…

Αρκετά χρόνια πριν το υπόγειο ενός προκατασκευασμένου κτιρίου στην καρδιά της Θεσσαλονίκης φιλοξενούσε εκατοντάδες βιβλία. Ήταν ο θησαυρός της παιδαγωγικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου. Τόμοι άπειροι ψυχολογίας και παιδαγωγικής.  Ανάμεσά τους, ένα πρωί τράβηξα ένα παραλληλόγραμμο βιβλίο με ελαφριές σελίδες. Ένα τύπωμα με φτηνό κόστος. Ένα περιεχόμενο με μαγική αξία. ‘’Ο συμβολισμός στην παιδική ζωγραφική’’: πώς να ερμηνεύσετε τα σχέδια των παιδιών. Το ξεφύλλισα. Μετά το διάβασα. Με γοήτευσε μια ιδέα. Με γοήτευσε η πιθανότητα να καταλαβαίνει κανείς τα συναισθήματα των άλλων χωρίς να έχει ακούσει λέξη γι’ αυτά. Να βλέπει μπροστά του να σκιαγραφείτε μια ζωή  στην οποία δεν έχει καμία πρόσβαση. Να μπορεί να προσφέρει σε κάποιον κάτι ενώ δεν του το έχουν ζητήσει ποτέ. Να προσφέρει κατανόηση, αποδοχή, απάντηση. Η δύναμη που βρίσκεται σε μερικές γραμμές και σε κάποια χρώματα συνέτριψε οριστικά στο μυαλό μου επεξηγήσεις, λόγια και αναλύσεις.

Σαράντα χιλιάδες χρόνια πριν, στην Ινδονησία, στο σπήλαιο Πεττακερέ  προϊστορικοί άνθρωποι άφησαν το αποτύπωμα των χεριών τους πάνω σε πέτρινα τοιχώματα. Χέρια ανθρώπων διηγούνται  κραυγαλέα πως κάποτε υπήρξαν. Ήθελαν άραγε να διακοσμήσουν τη γερή τους κατοικία; Ήθελαν αν εκφράσουν την έμφυτη τάση του ανθρώπου προς την ομορφιά; Η ποικιλία των προθέσεων τους μοιάζει ανάλογη με την ποικιλία των σκέψεων που δημιουργούν αυτά τα χέρια σε εμάς. Πρόκειται άραγε για άγρια πλάσματα που επιβιώνουν επιδεικνύοντας σκληρότητα και αξιοσημείωτες αντοχές ή έχουμε να κάνουμε με όντα που παλεύουν να αποκοπούν  μέσω της τέχνης από μια ζωώδη κατάσταση;

Χωρίς λέξεις μια σειρά εκστατικών χεριών μας οδήγησε  σαράντα χιλιάδες χρόνια  πίσω.

Σε μια άλλη άκρη της γης μας στη Φλωρεντία, αμέτρητο χρόνο αργότερα, η εξουσία των Μεδίκων αφήνει ως δώρο στην αιωνιότητα μια σειρά πορτρέτων. Χωρίς βιογραφίες, χωρίς παράθεση ιστορικών γεγονότων, χωρίς λέξεις και πάλι! Γυναίκες και άνδρες μια άλλης εποχής ψιθυρίζουν διακριτικά τις ζωές τους στον κόσμο.  Χάρη στον Μποτιτσέλι, τον  Μπελίνι, τον Μαντένια, τον Λεονάρντο ντα Βίντσι τα δάχτυλά μας θα αγγίξουν το πορφυρό βελούδο της εποχής , το γυαλιστερό πετράδι που κρέμεται στην αλυσίδα , θα ατενίσουν το τοσκανικό τοπίο από το ανοιχτό παράθυρο. Και πέρα από κάθε προσπάθεια του καλλιτέχνη να ωραιοποιήσει τον εντολοδόχο του, εμείς θα δούμε την αλήθεια. Θα διακρίνουμε την αλήθεια εκείνων των ανθρώπων όπως την ορίζει το πέρασμα του χρόνου και οι χρωματιστές λαδομπογιές .

Στο Παρίσι αυτή τη φορά, το 1905 πραγματοποιείται η πρώτη έκθεση των φωβιστών. Το ζωγραφικό κίνημα παίρνει το όνομά του από τη γαλλική λέξη fauve που σημαίνει άγριο θηρίο. Μια έκρηξη χρωμάτων, μια παρόρμηση πάθους και έντασης, μια υπερδιέργεση συναισθημάτων χτυπά σαν κύμα απότομα τα μάτια μας, όποιο κι αν είναι το θέμα των ζωγράφων. Οι λέξεις μηδενικές, το συναίσθημα στα άκρα. Ο Matisse και η παρέα του με πινέλα βουτηγμένα σε κόκκινο και μπλε μας οδήγησαν σε μια άλλη θέαση του κόσμου.

Αν εμείς βουτούσαμε τα πινέλα μας στα ατέλειωτα χρώματα της παλέτας των συναισθημάτων μας, των εμπειριών μας, των ελπίδων και των φόβων μας θα μπορούσαμε να εκφράσουμε καθαρά και δυνατά τη δική μας αλήθεια; Θα χρειαζόντουσαν άραγε λέξεις για να μας δούνε οι άλλοι όπως ακριβώς είμαστε; Θα έφτανε μια χούφτα ξυλομπογιές για να μπορέσουν να μας διαβάσουν ή χάσαμε αυτή τη δυνατότητα ανεπιστρεπτί;

Σχετικά άρθρα

Μικρές ιστορίες και ψυχωφελή παραμύθια | Ο Ρατσισμός

Χρήστος Τυρεκίδης

Οι βασικές αρχές του Bauhaus μέσα από το «μαύρο τετράγωνο» του Kandinsky

Βασίλειος Μακέδος

Σκέψεις για τα Σπήλαια του Μυαλού του Τριαντάφυλλου Βαΐτση

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X