Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Η Ξανθιώτισσα Μαρία Ράλλη –Υδραίου και η ποίησή της

Η Ξανθιώτισσα Μαρία Ράλλη Υδραίου είναι ένα ανήσυχο πνεύμα που βιώνει και επιβεβαιώνει τη διά βίου μάθηση. Οι γνώσεις όμως δεν έχουν καμιά αξία αν δεν είσαι γνωστικός – και θα πρόσθετα, άνθρωπος.

Η Μαρία Ράλλη – Υδραίου μέσα από την ποίησή της δείχνει τη δύναμη του πνεύματος και την ευαισθησία της. Εδώ και τριάντα χρόνια, παρακολουθώντας την πορεία της, χαίρομαι τη διαρκή καλλιέργεια της εκφραστικότητας και εμβάθυνση του λεκτικού της πλούτου.

Η Μαρία Ράλλη Υδραίου έχει πάμπολλες σπουδές πανεπιστημιακού επιπέδου σε ξένες φιλολογίες, ιστορία, αρχαιολογία, πολιτικές επιστήμες. Τα λογοτεχνικά της έργα είναι πολλά και σημαντικά.

Αναφέρουμε:

  • ANAΛΩΣΙΜΑ, Ποίηση, Χάι- Κάι, Γνωμικά, Μικρά Κείμενα, Αθήνα 1992
  • ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΖΩΗΣ, Ποίηση (Ελεγεία), Κριτική, Αθήνα 1993
  • Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ Η ΚΙΟΥΤΑΧΕΙΑ ,Ιστορία- Λαογραφία, Αθήνα 1993
  • ΑΝΑΜΦΙΛΕΚΤΑ, Ποίηση, Κριτική, Αθήνα 1994
  • ΑΝΕΣΠΕΡΑ, Ποίηση, Αθήνα 1996
  • Η ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, Ποίηση, εκδ. Ανατολικός ,Αθήνα 2009
  • Ο ΚΑΤΑΘΕΤΗΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ, Ποίηση, εκδ.Ιωλκός, Αθήνα 2011
  • ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΗΡΑΜΑ, Δι ηγήματα, εκδ. Ιωλκός, Αθήνα2011

Ιδιαίτερα χάρηκα την ποιητική της συλλογή «Η Φθορά του Χρόνου», εκδόσεις Ανατολικός, Αθήνα 2009, σελίδες 87.

Θα έλεγα πολύ απλά ότι είναι ένα ‘ποιητικό ημερολόγιο’ που φανερώνει τον ‘τόκο’ του ποιήματος μέσα από το καθημερινό ‘άχθος’.

Τι είναι Ποίηση ; Απαντά εισαγωγικά η ποιήτρια : «Η Ποίηση είναι η έκφραση κάθε εσωτερικής, κρυφής σκέψης (…) Είναι η λάβα που κυλάει όταν κάτι συνταρακτικό συμβαίνει στον κόσμο και ευαισθητοποιεί τον ποιητή». Και διακηρύσσει : « Η Ποίηση δεν θα πεθάνει ».

Μέσα από την ποίησή της βρίσκουμε στιγμές που μας θυμίζουν τις θρακικές μνήμες της, που εξακολουθούν να είναι ζωντανές :

Φωτογραφίζω το φούλι που συναντώ

στους μικρούς κήπους,

ακριβώς σαν αυτό που από παιδί

απολάμβανα στον κήπο

του σπιτιού μου, με τα ευωδιαστά

κατάλευκα ανθάκια του.

Όμως, η Υδραίου με την ποίησή της ξορκίζει έναν κίνδυνο που υπονόησα στην αρχή του κειμένου μου τούτου:

Στη ματαιότητα χάρισα τα ψεύτικα στεφάνια δόξας

τις ασημένιες πλακέτες, τα χρυσά κύπελλα,

τους επώνυμους αθλοθέτες, τους παρανοϊκούς

νικητές που κάνουν υπερβάσεις προκειμένου

να κερδίσουν μια στάλα ‘τιμής’…

Κι όμως, αναπόφευκτα, στο Τίποτα οδηγούνται όλοι,

στη Ματαιότητα.

Η ποιήτρια διακρίνεται από έναν ρεαλιστικό ρομαντισμό, ή ρομαντικό ρεαλισμό – αν προτιμάτε. Δεν κλείνει τα μάτια μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα.

ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Προσπέρασε ένα μικρό, αδύνατο, λευκό περιστέρι

που τσιμπούσε με βιασύνη τους σπόρους που βρήκε

στο πλακόστρωτο. Φαινόταν πολύ πεινασμένο.

Το σύμβολο της Ειρήνης έδειχνε ότι κι αυτό υπόφερε

από έλλειψη τροφής. Είναι οι καιροί δύσκολοι

για όλους.

Η ποιήτρια ζει και δραστηριοποιείται στο κλεινόν άστυ, δεν ξεχνά όμως τις ρίζες και τα απώτατα όρια της ύπαρξής της, εκφράζοντας το μ’ έναν απρόοπτο τρόπο :

Τα μακριά, γυαλιστερά, καστανοκόκκινα

μαλλιά μου είναι για μένα το φίλτρο της ζωής,

το δέσιμο με τις ρίζες μου, με την Μικρά Ασία,

με τη φιλοσοφία μου και τα ιδανικά μου.

Για την Ξάνθη, για το παλιό της σπίτι, ο λυγμός της :

ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ

Παλιό μου σπίτι, ακριβό, σ’ έφτασα για να σε

προσκυνήσω. Συγχώρεσέ με που άργησα τόσο να σε

βρω. Γέρασες, καλό μου σπίτι, και κόντυνες.

‘Μάζεψες’, χαμήλωσες.

Δίπλα σου υψώθηκε πολυκατοικία.

Δεν φταις εσύ. Κάποτε ήσουν αγέρωχο, το πιο ψηλό

σπίτι στη γειτονιά, κι όλοι σε καμάρωναν.

Σου τράβηξα άλλη μία φωτογραφία.

Για μένα θα ’ναι φυλακτό ζωής.

Οι στίχοι τούτοι αρμόζουν σ’ όλους τους θρακιώτες και σ’ όλες τις θρακιώτισσες που κατά μυριάδες άφησαν τη θρακική γη εκόντες άκοντες στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια. Όμως στο βάθος ζουν με πόνο ό,τι άφησαν.

Η ποιήτρια Μαρία Ράλλη Υδραίου αναζητεί και ζει το ωραίο όχι στο παρελθόν, ούτε στο μακρινό και στη νοσταλγία. Το ωραίο το αναζητεί στο απλό και στο καθημερινό – κι απ’ αυτή την άποψη μου θύμισε το Γιάννη Ρίτσο.

Την ευχαριστώ για όσα ωραία έκανε, γιατί δεν ξεχνά την Ξάνθη – την αγαπημένη της πατρίδα. Την θεωρώ ξανθιώτισσα και την συμπεριλαμβάνω στους απόδημους δημιουργούς της πόλης μας.

Σχετικά άρθρα

Ηδονισμός | Η φιλοσοφία της ευχαρίστησης (μέρος 2ο)

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Πραγματοποιήθηκε η 7η και τελευταία, Επιστημονική Ημερίδα στην Ξάνθη (βίντεο)

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Τελικά ο Καπερώνης…είναι λεβεντιά!!! Ο Χριστόφορος Μπαρμπαγιάννης τα λέει όλα στο sparmatseto

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X