Sparmatseto
Θέατρο Πρόσωπα Συνεντεύξεις

Η Λίλα Μπακλέση και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής στο sparmatseto

Με αφορμή τη παράσταση «Οι Κάτω απ’ τα’ αστέρια» την οποία σκηνοθετούν και ερμηνεύουν, η Λίλα Μπακλέση και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής  μίλησαν στο sparmatseto για την τέχνη, το θέατρο αλλά και τις προσωπικές τους επιδιώξεις. Ήταν μια απολαυστική κουβέντα και ως sparmatseto θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τη Λίλα και τον Κωνσταντίνο  που παρά το πιεστικό τους πρόγραμμα δέχθηκαν να μας αφιερώσουν λίγο από τον χρόνο τους.

Πάμε λοιπόν!

Κωνσταντίνε, είσαι ένα νέο πρόσωπο (ηλικιακά), άφθαρτο (καλλιτεχνικά)  και πολλά υποσχόμενο (επαγγελματικά). Μπορείς να καθορίσεις ή ακόμα και να προβλέψεις το μέλλον σου; Τι λέει το Κισμέτ? 

Κωνσταντίνος:   Καταρχάς ευχαριστώ για τους χαρακτηρισμούς σου… μπορεί να είναι αληθείς μπορεί και όχι βέβαια. Τα σχέδια ξέρεις απαιτούν και έναν χαρακτήρα που λειτουργεί περισσότερο με όρους τακτικής, τον οποίο εγώ δεν διέθετα ποτέ στη ζωή μου, οπότε υπό αυτήν την έννοια δεν μπορώ να γνωρίζω το μέλλον και να το προβλέψω. Αυτό που θέλω είναι να συνεχίσω να υπηρετώ με τον καλύτερο τρόπο αυτή την τέχνη και πάντοτε δίπλα σε ανθρώπους που αγαπώ και σέβομαι, δημιουργώντας και για μένα και για τους συνεργάτες μου όσο μπορώ το καλύτερο δυνατό εργασιακό περιβάλλον. Αν θα έχω καταφέρει, μέχρι να τελειώσει η σταδιοδρομία μου στο θέατρο, να έχω συμπαρασύρει  10, 20, 100 ανθρώπους που πριν δεν έβλεπαν θέατρο να το συμπεριλάβουν στην ψυχαγωγία τους, αυτό θα είναι για εμένα το καλύτερο που θα έχω προσφέρει.

Θα επιμείνω σε ένα ρήμα που ανέφερες, το «υπηρετώ», δεν ξέρω αν είναι χαρακτηριστικό της νεότητας που με τα χρόνια χάνεται αλλά η επιθυμία να υπηρετήσει κανείς την τέχνη του μάλλον είναι προϋπόθεση για ένα ποιοτικό αποτέλεσμα.

Κωνσταντίνος:   Ναι είναι απαραίτητο, δυστυχώς  ζούμε σε εποχή που υπάρχουν πολλές πλάνες.  Ιδιαίτερα όταν το επάγγελμα σου εμπλέκεται με την έκθεση στον κόσμο, αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε μέσα σε πολλά εισαγωγικά «λάμψη», εκεί κατά τη γνώμη μου θολώνει το τοπίο. Κάνουμε μια δουλειά όπως όλοι, απαραίτητη για το κοινωνικό σύνολο, όπως κάθε δουλειά. Ο καθένας λοιπόν υπηρετεί τον ρόλο του σε αυτή τη ζωή και σε αυτήν την κοινωνία και πρέπει να το κάνει με πάθος όποια και αν είναι η ασχολία του.

Μπακλέση - Μπιμπής

 

Μου είπες ότι θα θεωρούσες κέρδος σου να «παρασύρεις» ανθρώπους να έρθουν κοντά στο θέατρο, αυτό υποκρύπτει μια αξιολογική κρίση υπέρ του θεάτρου, ότι υπερτερεί ίσως σε σχέση με τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση;

Κωνσταντίνος:    Όχι καθόλου, απλά βρίσκεται σε πολύ πιο δυσμενή θέση από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση στη χώρα μας και μιας και έχω βρεθεί να κάνω αυτή τη δουλειά νομίζω ότι πρέπει να υπερασπιστώ το θέατρο.

 

όπως στη ζωή έτσι και στη σκηνή σε κάθε δραματική συνθήκη οφείλουμε να ανιχνεύουμε τις κωμικές της εκφάνσεις και σε κάθε κωμική τις δραματικές

 

Κωνσταντίνε κωμωδία ή δράμα; Τι νομίζεις ότι θα σου ταίριαζε περισσότερο;

Κωνσταντίνος:    Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ο διαχωρισμός στην ουσία του. Πιστεύω ότι όπως στη ζωή έτσι και στη σκηνή σε κάθε δραματική συνθήκη οφείλουμε να ανιχνεύουμε τις κωμικές της εκφάνσεις και σε κάθε κωμική τις δραματικές. Είναι ένα σώμα, δεν υπάρχει κωμικός ή δραματικός ηθοποιός, δεν υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός. Οφείλουμε ως ηθοποιοί, όσο δουλεύουμε και όσο εξελισσόμαστε, να εξελίσσουμε παράλληλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά και του δράματος και της κωμωδίας, δημιουργώντας ένα ενιαίο υποκριτικό σώμα.

Κωνσταντίνε έχω την εντύπωση ότι η θεατρική σας παράσταση «Οι κάτω απ’ τα’ αστέρια»  ουσιαστικά περιγράφει μια πορεία ενηλικίωσης, θα ήθελες να μας πεις κάποια πράγματα παραπάνω για αυτό;

Κωνσταντίνος:    Ναι πράγματι περιγράφει μια πορεία ενηλικίωσης, αλλά μια πορεία μέσα από έναν έρωτα, δεν είναι ακριβώς η πορεία ενηλικίωσης των ηρώων αλλά η ενηλικίωση του έρωτα. Και παράλληλα, το πώς όταν πια ενηλικιώνεται και συγκρούεται με την πραγματικότητα και την καθημερινότητα, αν και πώς μπορεί να επιβιώσει. Εκεί εστιάζει η παράσταση, στην ωρίμανση του έρωτα και την δύναμη ή την αδυναμία του να μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο.

Λίλα,  ξεκινώ ερώτηση με φιλοφρόνηση, είσαι πολύ όμορφη, πιστεύεις πως η εξωτερική σου εμφάνιση σε έχει συνδέσει με εφηβικούς ρόλους; Πόσο δεσμευτικό για σένα είναι αυτό;

Λίλα:  Όχι δεν είναι δεσμευτικό, τώρα π.χ. παίζω μια τριαντάχρονη γυναίκα στην παράσταση, δεν νομίζω ότι υπάρχει τέτοιο θέμα, κατανοώ ότι ίσως φαίνομαι λίγο πιο μικρή αλλά έχει ενδιαφέρον ότι μπορώ να υποδυθώ μια μεγάλη γκάμα χαρακτήρων.

Η τηλεόραση κάποτε επηρέαζε τους τηλεθεατές της. Η συμμετοχή σου στο ρόλο μιας έφηβης στην τηλεοπτική σειρά Ταμάμ, πιστεύεις πως επηρέαζε τους νέους που την παρακολουθούσαν. Σε γεμίζει με ευθύνες αυτό? Είναι ο ηθοποιός αυτό που περιγράφει η λέξη;

Λίλα:   Κρίνοντας από τα μηνύματα που είχαμε δεχτεί ήταν πάρα πολύ θετικό το γεγονός ότι νέα παιδιά αγκάλιαζαν τη διαφορετικότητα  και συνειδητοποιούσαν ότι το διαφορετικό δίπλα τους δεν είναι επικίνδυνο ή τρομακτικό, προσωπικά  σε αυτό ελπίζω και φυσικά ναι πιστεύω ότι έχουμε ευθύνη, είμαστε πολιτικά όντα και ιδιαίτερα εμείς οι ηθοποιοί πρέπει να είμαστε ενεργά μέλη σε αυτήν την κοινωνία.

 

Θέλω να πιστεύω ότι έχουμε πάρα πολλά πράγματα που μας ενώνουν, όλα τα άλλα είναι μικροπολιτικές

 

Έτσι κι αλλιώς όταν η παράστασή σας ανέβει στο ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής, σε λίγες ημέρες, σας φέρνει σε μια περιοχή και σε μια κοινωνία με πολύ έντονο το στοιχείο της διαφορετικότητας.

Λίλα:   Ακριβώς και είναι αυτό το στοιχείο που μας γεμίζει χαρά αλλά και που δίνει ομορφιά στην Κομοτηνή. Ευχαριστούμε πολύ το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής για την τιμή που μας έκανε να μας καλέσει, θεωρώ ότι η Ροδόπη ανήκει στις περιοχές που έχουν την τύχη να είναι πολυπολιτισμικές, όπως ήταν και είναι η Θεσσαλονίκη, και αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να πάνε πολιτιστικά και κοινωνικά πολύ πιο γρήγορα μπροστά.

Υπάρχει λοιπόν απάντηση στο ερώτημα «Τι μας ενώνει και τι μας χωρίζει» ως κοινωνία;

Λίλα:     Θέλω να πιστεύω ότι έχουμε πάρα πολλά πράγματα που μας ενώνουν, όλα τα άλλα είναι μικροπολιτικές.

Όσον αφορά την παράσταση καθ’ εαυτή περιγράφει μια ιδιαίτερη πορεία, έχει αυτό άλλες ερμηνείες;

Λίλα:    Η παράσταση μιας και αναφέρεται στη περίοδο τέλη της δεκαετίας του ’80 με αρχές ‘90 και οι χαρακτήρες ενηλικιώνονται στο τώρα, κάνει αναφορά ίσως και στη δύσκολή μετάβαση που είχαμε εδώ στην Ελλάδα από τις αρχές του ‘90 στο σήμερα, νομίζω ότι μάθαμε πολλά μέσα από αυτή τη διαδικασία και εύχομαι να πάνε τα πράγματα καλύτερα.

Με αυτή την ευχή θα πρότεινα να κλείσουμε, σας ευχαριστώ πολύ και τους δύο σας

Κωνσταντίνος:  Ευχαριστούμε και εμείς πολύ

Λίλα: Ευχαριστούμε

Σχετικά άρθρα

Θεατρικό διήμερο στο Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου

Βασίλειος Μακέδος

Antoni Gaudi, ο αρχιτέκτονας του Θεού | Με αφορμή τα 167 χρόνια από την γέννηση του

Δημήτριος Βικέλας: δημιουργός της θεωρίας και της πράξης (μέρος ΙΙ)

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X