Sparmatseto
Παιδί

Παιδί και Τέχνη

Απόσπασμα από το βιβλίο του Θανάση Μουσόπουλου Τάσος Λειβαδίτης 1922 – 1988: Ο Ραψωδός του Ανθρώπου (εκδ. Τελία και Παύλα, Ξάνθη, 2018).

 

Ένα από σημαντικότερα δημιουργήματα του ανθρώπου είναι η Τέχνη. Η Ιστορία του ανθρώπου ξεκινά από τη στιγμή που ανακαλύπτεται η γραφή. Η Τέχνη ξεκινά πολύ πριν, από τη στιγμή που ο άνθρωπος χάραζε απλές γραμμές στους βράχους. Είναι πολύ σημαντικό να θελήσει  ο άνθρωπος να δηλώσει την παρουσία του, να κρατήσει στη μνήμη τις πράξεις και τα όνειρά του, να χαράξει την αιωνιότητά του.

Πέρασαν χιλιάδες χιλιάδων χρόνια και αιώνες αιώνων της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη γη. Κάθε παιδί που γεννιέται σήμερα ξεκινά την ίδια πορεία δημιουργίας, απλώς η διαδρομή είναι – θα λέγαμε – συμπυκνωμένη. Το παιδί πάει στο σχολείο – καλύτερα –  το πάμε στο σχολείο, για να μάθει. Να μάθει γράμματα, να κατακτήσει τη δυνατότητα που έχει να διατυπώσει και να εκφράσει τη σκέψη και τα συναισθήματα, τη φαντασία και τα όνειρα.

Το παιδί μαθαίνει στο σχολείο ό,τι κατάφεραν ως τώρα οι άνθρωποι. Μαθαίνει ό,τι δημιούργησαν σε όλους τους τομείς. Μέσα σ’ όλα αυτά μεγάλος κύκλος είναι Τέχνη, σε όλες τις εκφάνσεις: μουσική, χορός, λογοτεχνία, ζωγραφική, γλυπτική, θέατρο, κινηματογράφος. Μαθαίνει έτσι το παιδί τις ανθρώπινες κατακτήσεις  όχι μόνο στο πεδίο του ορθού λόγου αλλά και του συναισθήματος, της φαντασίας. Αλλιώς η γνώση είναι λειψή, μονόπλευρη.

Είναι μεγάλη η χαρά της δημιουργικότητας στο παιδί. Όταν λύνει μια άγνωστη άσκηση στα μαθηματικά, όταν ερμηνεύει ή συντάσσει κείμενα. Μεγάλη είναι η χαρά όταν ο άνθρωπος εξωτερικεύει και εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Σε όλους τους τομείς υπάρχει η χαρά της δημιουργικότητας. Η χαρά να ζωγραφίσεις, η χαρά να γράψεις ένα ποίημα ή ένα πεζό, να τραγουδήσεις, να ερμηνεύσεις έναν ρόλο στο θέατρο, να γυρίσεις ένα ταινιάκι.

Η λέξη «τέχνη» παράγεται από το ρήμα «τίκτω» που θα πει γεννώ, δημιουργώ.   Είναι πολύ δημιουργικό για το παιδί – γιατί όχι και για τον μεγάλο – να φτιάχνει με τα χέρια, με το μυαλό, με την ψυχή του πράγματα που του δίνουν χαρά και του ανοίγουν δρόμους στον κόσμο.

Ή διαφορετικά όπως θα μας πει ο Τάσος Λειβαδίτης:

 

Ἐξόφληση

……Ἡ παιδικὴ ἡλικία μου γλίστρησε ἀνάμεσά σε παλιὰ ἑρμάρια, οἱ ἁμαξάδες βλαστημοῦσαν καθὼς παίρνανε τὴ στροφή, ἀργά, λυγισμένοι ἀπ᾿ τὴ σκόνη κι ἡ κοιλιά μου σκουλήκιαζε ἀπὸ ἀναρίθμητες πεῖνες.
……Στὸ ὑπόγειο ὀνειρευόταν τὸ ραχητικὸ παιδί, ἐγὼ πίστευα στοὺς πλανόδιους ὀργανοπαῖχτες, ποὺ ἡ δυστυχία τοὺς εἶναι πιὸ οὐράνια κι ἀπ᾿ τοὺς οὐρανούς, πλαγιάζοντας μὲ γυναῖκες κωφάλαλες, γιὰ νὰ μὴ χάσω οὔτ᾿ ἕναν ἦχο ἀπ᾿ τοὺς στεναγμοὺς ποὺ ἄκουγα γύρω μου.
……Σὲ τί χρησίμεψαν, λοιπόν, οἱ ἁμαρτίες μου; Ἔβρεχε καὶ κανεὶς δὲ μ᾿ ἄκουγε, μονάχα ὁ κούφιος ἀντίλαλος ἀπ᾿ τοὺς σταύλους, ἐκεῖ ποὺ εἶδα τὸ γέρο, καθόταν στὸ βρεγμένο στρῶμα κι ἔκλαιγε, ζητώντας νὰ τοῦ δώσουν τὴν κοῦκλα του — τότε κατάλαβα πὼς δὲν εἶμαι μόνος, καὶ πὼς ὅταν θὰ ᾿ρθεῖ ἡ μέρα τῆς Κρίσεως, ἐγὼ θὰ ἔχω ὅλο τὸ χρυσάφι νὰ πληρώσω.
……Τὸ τέλος ἦταν ἀπροσδόκητο, μὲ τὸν καπνὸ νὰ μοῦ γνέφει πάνω ἀπ᾿ τὸ σταθμό, μὲ τοὺς τρελοὺς ποὺ ψάχνανε γιὰ ἕνα μικρὸ κομμάτι κιμωλία κι ἐκείνους τοὺς χλωμοὺς ἄντρες μὲ τὰ τύμπανα ποὺ φτάνουν ὅταν δὲν ὑπάρχει ἔλεος πιά.
……Κι ὕστερα, ὅταν βράδιασε, ἄδειασα τὰ παπούτσια μου ἀπ᾿ ὅλους τοὺς δρόμους κι ἔπεσα νὰ κοιμηθῶ, ἐνῷ τὰ ὑγρὰ σιωπηλὰ χωράφια ταξίδευαν μὲ τοὺς τυφλοπόντικες.

Σχετικά άρθρα

Ποιήματα για την ημέρα του πατέρα

Θανάσης Μουσόπουλος

Τι χάνουμε που δεν έχουμε Παιδικές Χαρές;

Θανάσης Μουσόπουλος

Χριστούγεννα με τον παππού Δημήτρη | Παιδικό Βιβλίο

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X